sep 20, 2008

Onze poezenoudjes

Het is hier altijd de gewoonte geweest om 's morgens en/of 's avonds een wandelingetje te doen met de poezen. Aanvankelijk enkel met ons betreurde Basilke en later met nog wat volgelingen van die familie. Plop is de enige die daar nog van overschiet en het is dan ook vooral zij die ons met een wandelblik in de oogjes verleidt.

Onze meegebrachte vierpoters vinden dat best ook leuk maar eergisteren bleek dat vooral Bache het moeilijk had. Om de 10 meter gaf hij er de brui aan, bekje open en rust. Ocharme, best aandoenlijk. Senauke ondervindt ook wel wat last maar kan wel nog goed mee als het moet.

Pas sinds Basilkes' meewandelen dat ik weet dat poezen dat ook doen. Net hondjes.

Ook de blikken dat poezen kunnen uitwisselen zijn voor sommige niet-kattenlkenners onbegrijpelijk.

We vinden het sinds kort een beter idee om hen toch maar niet meer mee in bed te nemen. Ze gaan nu elke dag buiten en brengen sowieso ongedierte mee (teken,...). Ondanks het feit dat ik het erg prettig vind zo 'n katje in bed geeft het toch een beter gevoel zonder extra bedbewoners. Maar die eerste dag dat ik arriveerde vorige week, glipte Senauke quasi nonchalant mee de slaapkamer in. O Senhor uitte zijn ongenoegen reeds. "ja, ja" zei ik maar ik had daar een blik in die oogjes gezien die ik nog nooit gezien had. Ze kneep ze knipperend toe en keek me verder aan met half toegeknepen oogjes. Zoiets ongeveer. Die blik kon en kan ik nu nog heel moeilijk exact omschrijven, ik zei dan ook maar niets tegen O Senhor maar deed toch niet veel moeite om haar naar beneden te sturen wegens helemaalgesmolten.                                                           Een beetje later kwam O Senhor haar halen maar werd geconfronteerd met diezelfde nieuwe blik. Beter had ik het niet kunnen uitleggen dat heeft ze zelf mogen doen...

18:06 Gepost door a rainha in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.