feb 06, 2009

Een hondje


Eergisteren schrokken we allen, katten incluis, een beetje op door een zacht gepiep buiten. Een muisje ? Een vogeltje ? Ik besloot maar 's poolshoogte te gaan nemen. Een wat grotere hond zie ik nog net de struiken in verdwijnen en een klein kletsnat prutske komt naar me toe en piept dat het een vaart heeft. O-oh. Mama ? van het kleintje weg en kleintje doet zijn uiterste best om mij te verleiden. Toch loopt het beestje nog weg, maar wel in de andere richting dan de grotere hond. Uit het zicht, voorlopig althans... want tussen 2 buien in komt het ergens van onder de caravan tevoorschijn.

O Senhor haalt het hondje een beetje aan en vraagt me om wat eten te geven. O-oh. Een hondje uitnodigen aan de dis betekent zoveel als zeggen dat het mag blijven overnachten en morgenvroeg opnieuw geserveerd zal worden voor... juist ! voor de rest van zijn leven. O-oH.

Het gegeven 'hondje passeert en hondje blijft' is eigenlijk een vast gegeven in Portugal maar past écht niet in óns verhaal. De poezen waren alvast niet opgetogen over het bezoek en ondanks het feit dat het een adorabel hondje was stond niet enkel ik maar ook O Senhor erg sceptisch t.o.v. 'het gegeven'. Meer nog, O Senhor vervloekte zichzelf, hij had het beestje nooit mogen aanhalen.

Goed, we wisten dat onze buren een heel stel nieuwe hondjes hadden, we zouden best eens kunnen vragen of het weglopertje het hunne is. Eerst langs Manuel (bijlmans of gewoon 'man next door') en meteen prijs. Ik herkende de grote mama-hond aldaar en zij herkende haar kleintje. Oef hereniging en vooral Oef, geen hondje voor ons.

11:45 Gepost door a rainha in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: portugal, honden, mama, caravan, buurman |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.