sep 22, 2009

Wat ben ik fantastig, toch ?

Wat had ik dat toch weer goed geregeld, 3 plaatsen voor mij alleen. Hé hé. Ik begin dan nog discreet met de beentjes op de stoel naast mij maar algauw lig ik dan dwars over de drie stoelen heen, mijn opblaaskussentje onder mijn lieftallig snotkopje, een barretje over mijn ogen en vliegen maar, fantastig toch ?

Iets minder fantastig ging het er enkele dagen tevoren aan toe:

Het begon al in een winkel alwaar ik na mijn eerste misser net iets teveel moest nadenken over de code van mijn bankkaart. Tweede poging ging ook de mist rondom mijn hersenen in en een verwoede derde inspanning was er net iets teveel aan. Naar de bank dus de volgende ochtend. De sinustroep(en) nog niet helemaal uit mijn kop gebannen en pas ontwaakt om 10 voor 12 . Moeilijk maar dat moest nog lukken...

Inmiddels vijf voor twaalf ! maar op tijd. Een vierde poging die vanzelfsprekend lukte en alles schijnbaar in orde. Wegens algehele verloeidheid alle boodschappen en andere aangelegenheden verschoven naar de volgende en dus allerlaatste hele dag op Belgische bodem.

Ramp o ramp, ik vertrek zonder zakdoek en krijg een droge keel. Ik stuif naar de delhaize voor een pakje zakdoekjes, een smoothie en nog wat Zero voor O Senhor (en mezelf), snakkend naar de twee eerste artikelen begeef ik mij gezwind naar kassa drie om  te constateren dat mijn vierde poging in het bankfiliaal tot niets heeft geleid. Nee, nee het lag niet aan mij. Snotterend, ver uitgedroogd, zonder een cent op zak (wat mij anders nooit overkomt) en inmiddels badend in het zweet begeef ik mij onverrichterzake maar opnieuw naar de bus richting ouderlijke woning in het verre boerendorp.

Even O Senhor op de hoogte stellen van mijn lotgevallen en terwijl zie ik iemand een papieren zakdoekje tevoorschijn toveren... ik leg mijn gsm naast me (denk ik) vraag een doekje voor het bloeden en begin aan mijn neusverzorging met de nodige druppels toe...

Aangekomen in het boerendorp krijg ik na een uurtje het plotse ontbreken van mijn navelstreng met de wereld in de mot. Een oproep op mijn moeders gsm met mijn nr. Ik bel en krijg de vinder aan de lijn. Hij gaat me die avond het kleinood overhandigen op een afgesproken plaats.

Fijn zo, maar ik ga liever niet alleen. Die goede vriendin M. wou me wel chaperoneren. Daar staat ge dan met een briefje in uw hand waarop 'GSM', mensen spreken ons aan, een aardig tienerjochie vraagt me of ik wil bellen maar geen voorts niks, niemandalle, personne, ninguem, geen eerlijke vinder ...

Als klap op de vuurpijl heb ik toch ook nog mijn sleutels laten liggen in 't boerendorp zeker, ... Ook dat nog, gelukkig was daar nog steeds goede vriendin M. 

Uiteindelijk toch nog zonder kleerscheuren in mijn bed geraakt maar zonder mijn rots in de branding (een laatste nachtsmsje van O.Senhor, pillamp, mijn klok én vooral mijn wekker) dus mammie en pappie zijn me voor alle zekerheid komen wekken.

Op de dag van vertrek nog even naar de net 190 jarige grootje en dan de trein op in de hoop dat ik niet op de verkeerde trein zou stappen of te laat zou afstappen. Vroeg me toch even serieus af of er misschien echt iets met me mis was. Alzheimer kan vroeg de kop op steken ook hé.

Maar de vlucht maakte veel goed, een glimlach maakte zich van mij meester toen de stoelen leeg bleven.

Op de luchthaven werd ik afgehaald, die mens heeft mij thuis gebracht en 's morgens werden we zowaar in het zelfde bed wakker...

14:33 Gepost door a rainha in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gsm, code, sleutels, bank, alzheimer |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.