jul 01, 2010

Er was eens...


...een fort in Wommelgem en in dat fort had een moederpoes 3 jonkskes geworpen. Op een dag kwam er een Senhor langs en vond de drie achtergelaten kittens. Thuisgekomen vertelde hij het aan de toekomstige Rainha en die zei dat ze de volgende dag zouden gaan kijken of mamapoes al terug was.. of niet. Indien het laatste het geval zou zijn dan zouden de toekomstige Rainha en de Senhor de beestjes adopteren...

 

En zo geschiedde. Eén zwart katje was verdwenen maar het andere zwartje en het lapje lagen nog in hun nestje van glasvezel en geen moederpoes te bekennen. De twee zagen er hulpeloos en hongerig uit en keken ons ook zo aan. De toek. Rainha pakte het zwartje en de Senhor schrok zich te pletter toen hij naar het blazend lapjeskittentje greep. De flauwe Senhor was toen nog een hondenman en kende nog niks van stoere poezen. De toek. Rainha lachte hem uit en zij nam zacht het blazende lapje in haar handen, ze duwde het zwart gorillaatje in de handen van de Senhor en togen naar huis.

's Nachts moesten de Senhor en de toek. Rainha opstaan want de 2 waren nog maar een week of vier-vijf en hadden nog babyvoeding nodig. Dat lukte allemaal aardig en Bache en Frauke groeiden op tot twee prachtige, lieve katten.

Maar toen gebeurde er iets merkwaardig. De Senhor en de toek. Rainha zaten even zwaar id verbouwingen en ze konden gelukkig logeren bij de toek. Rainhamoeder en -vader en diens stuk of tien poezen. Bache onderging een metamorfose, het aardige beestje veranderde in een waarlijk monster. Naar zijn zusje, Frauke toe maar ook naar ons.

Het begon in bed. De Senhor en de toek. Rainha mochten niet meer bewegen onder hun deken of ze kregen er waarlijk van langs. Bache werd dan heel boos, hij krabde en beet de Senhor, Frauke en de toek. Rainha. Die kregen heel veel schrik van het zwarte monstertje. De vechtpartijen met Frauke werden zelfs zo erg dat ze gescheiden werden als ze alleen thuis bleven.

Nooit is dat nog goed gekomen, de Senhor, zijn beste vriend kreeg er af en toe ook van langs maar ergens was er toch nog die verbondenheid. De Senhor mocht net dat ietsje meer dan een ander, twee poten op één buik... nu ja da's wat overdreven want zijn buikje heeft de Senhor ook nooit meer mogen knuffelen...

...tot op zijn sterfbedje. De dierenarts had het zieke Bache een kalmeerspuitje gegeven alvorens ze hem echt zou laten inslapen, ze liet de Senhor en de Rainha nog even alleen zodat deze nog even afscheid konden nemen en toen hebben die hem net als vroeger nog eens zonder krabben en bijten kunnen knuffelen, ook aan zijn buikje.


Een gelukkig beest in een Portugees kurkeiken bos:

017 (6) kopie 2


Een uiltje knappen op de oude broodoven, ook heel fijn:

Seebje


The Devil

00:38 Gepost door a rainha in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: bache |  Facebook |

Commentaren

Prachtige deze fotos, m

Groetjes en fyne avond en sondag.
Ik heb adress van my tweede blog gegeven ,omdat met my eerste blog skynet gisteren commenteren zyn terug gekommen , niet centreren, een kleiner, maar een uur after, alles verdwynen

Gepost door: Louisette | jul 17, 2010

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.