okt 08, 2010

Zij en een ander beest

Inmiddels heeft ze zich iets comfortabeler geplaatst: achterste pootjes onder haar almaar dunnerwordend lijfje, de voorpootjes half onderuit. Ik kijk over haar heen naar de deur waardoor ik na het drogen der mijnen wilde manen zo meteen wil gaan verdwijnen. En wat ziet mijn lodderig oog, want lodderig kan het soms zijn ja. Ik zie een scolopender. Een wat ? Een 1000poot,  de grootste van Europa én hij heeft een giftige beet. 

Het is niet voor het eerst dat we die onverlaten hier aantreffen en laat ik eerlijk zijn, ik heb het er niet zo voor. Het gaat niet om de irreële angst die ik ervaar bij een doorsnee achtpotige dan wel een gegronde bibberatie. Stond er enkele dagen geleden geen artikeltje in de krant over zo een ontsnapt exemplaar ergens in de beneluxcontreien. En klonk dat niet een beetje angstaanjagend ? Ik dacht het wel. 

Ik heb mij vol goede moed naar de deur begeven en heb eens diep nagedacht hoe ik het dier zou kunnen verschalken. De brandblusser in handbereik ? Nee niet om te spuiten maar om op hem te zetten als ik hem kan laten vallen. Hoe laat ik de meerpoter vallen ? Met een stukje moussekarton geprobeerd maar hij verzette zich nogal stevig. Goed, mijn vliegenvangersysteem: een bio-poetsmiddelverstuivertje: Niks. Het beest kruipt hoger. Alcohol ? Pure alcohol et voila, daar ging die draaierig van zijn stokje. Een zatte scolopender en een 5 literfles op zijn kop. Vlak voor de deur. O Senhor moet dus verwittigd dat er morgenvroeg ene met een kater voor de deur ligt...

Poes heeft zich na alle duizendpotencommotie verlegd. In een rondje nu: kopje naar achterpootjes en billetjes gedraaid, voorpootjes en achterend staart onder haar kopje, oogjes toegeknepen en zwaar aan 't dromen van grote stukken vis of stokskes van den Aldi of wie weet van een leuke scolopender. Wie zal het zeggen.

Mijn haar is droog. Nog even 'Nothing really ends' uitluisteren en bedwaarts.

 

 

De commentaren zijn gesloten.