mrt 27, 2011

knock knock

Afgelopen nacht heeft onze bewegingssensor gewerkt. 'Knocking on heavens door' door Guns n Roses schalde door de radio. O Senhor, meestal al een lichte slaper, heeft geprobeerd de vaste doch schone slaapster naast hem wakker te porren maar die stak ergens vast in een dromenland.

"Dan moet je wat harder porren. En waarom ben je niet gaan kijken ?"

"Er stonden geen schoenen aan het raam en ik zag toch niks, 't zal wel een kat geweest zijn."

Of een muis, of een wezel of een grote nachtvlinder of een everzwijn dat vlug het hazenpad koos na gesensoriseerd te zijn... dát moet beter !

 

10:53 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

mrt 24, 2011

0,0

Niks, niemandalle, zelfs geen ijsberend Zinneke, zelfs geen Bobbi, grrr.

Buiten warmer dan binnen.

Verfpootjes op de zetel.

 

15:00 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

mrt 23, 2011

sensor

We hebben een sensor vóór het huis aangesloten op een radio... Spannend... Of gaat enkel Zinneke wat ijsberen vannacht...

We zijn benieuwd.

21:18 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

En toen...

...werd het stil en koud.

Sporadisch nog een passant maar het grote ploegwerk blijkt voorlopig toch voorbij. Over de grafjes ligt een ijzerwerk, rond het jonge boompje in bloei ook, enkel de ophoging rond het huis met aanplant en trapje in wording loopt nog wat gevaar.

Het mooie weer van het afgelopen weekend zijn we ook kwijt, er hangt weer een witgrijze wolkenmassa en af en toe valt er een druppel, de boosdoener is vooral de koele, stugge noordenwind.

En dan is daar onze moordenares. Vlekje. Niets zo prettig om wakker te worden en de vogeltjes in de olijfboom vlakbij de slaapkamer gade te slaan. Vaak roodborstjes, vranke doch vriendelijk ogende zangvogeltjes. In de fleur van hun leven want 't is hof- en boelekesmakerij. Maar dat is buiten de waard gerekend... geen honger, slechts instinct en daar lag weer een presentje voor de deur. Zonet nog vrolijk fluitend door het leven en nu stil, koud en heel dood.

 

15:17 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

mrt 17, 2011

Vergeefs

Ze zullen ons geroken hebben, geen varken te zien vorige nacht. Misschien eens proberen met het raampje toe.

Of mss lag het aan Tijger, de buurhond, die hier wat graag om een koekje komt bedelen. Hij heeft vannacht waarschijnlijk hier geslapen  want toen O Senhor opstond kwispelde hij hem tegemoet. Tijger hangt hier nog wel eens rond 's nachts maar meestal is dat maar voor even.

Enfin, nog niks van nabij gezien dus.

Lees meer...

14:15 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

mrt 15, 2011

Snoep van vroeger

Van everzwijnen over bliksems naar snoep van toen de dieren nog spraken.

De Leo. Nooit bij stilgestaan dat de manier waarop ik een Leowafeltje at niet enig was maar toen O Senhor uitlegde dat hij eerst de randjes afbeet en nadien, al naar gelang hoe vast die zat, ook de bovenkant tandengewijs demonteerde lag ik al plat omdat ik nu éénmaal al plat lag maar vond ik het ook erg geinig. Het bleef niet bij de Leo...

Centwafeltjes, toen nog enkel in een grote verpakking verkrijgbaar ondergingen ook een soort van demontage.

De ronde koeken van Prince die konden, mits warm genoeg, van elkaar gedraaid worden, eerst at ik dan de niet gechocolateerde kant op, dan beet ik de randjes af van het andere stuk en dán pas was het genieten van wat overschoot. Idem voor O Senhor.

Ik was ook wild iets minder bekende exemplaren in koekjesland: de mokkakoekjes. Afgeronde rechthoekjes van 4x6 zoiets en één kant voorzien van een mokkaglazuur. Njam.

Op feestjes of in een kantine kwamen er ook wel eens hartige hapjes op tafel, misschien nog net iets meer mijn meug. Chips van Smiths én van Samo. De paprika van Samo vond ik ronduit vies, één keer beet ik ook op ééntje dat nog vol gestolde olie zat ofzo en sindsdien vermeed ik alles van Samo. Bah. Maar Smiths waren en zijn eigenlijk nog altijd de beste, soms nam ik zelfs een pakje mee op reis want chips in het buitenland waren al helemaal niet te vreten, nog steeds vaak niet trouwens. Paprikasmaak kennen ze hier trouwens nog steeds niet. Zoute stokjes vond ik eigenlijk niet zo lekker maar eens ik daar ééntje van gegeten had bleef ik toch meer stokjes smikkelen. En kaas, kaas op een stokje voorzien van nog een ajuintje en/of augurkje geprikt in een halve meloen. Het enige simpele dipsausje was mosterd... en toch njam njam.

Thuis kwamen er ook wel eens sugusbollekes binnen en soms kreeg ik op de markt ook wel eens neuzen, niet te versmaden neuzen. En chocoladerepen van cote d'or: met nootjes of advocaat, veel meer smaken kan ik mij niet herinneren van in de tijd dat de repen nog in een papieren verpakking, met daarin een aluminium+vetpapiertje dat-je-dan-nog-eens-van-elkaar-kon-pulken, zaten.

Treets, Smarties (ventebollen bij ons genoemd) een tiental in keer binnenzwieren... smelt in de mond niet in de hand.

Met 10 frank (25 eurocent) werd de kassa vd plaatselijke kruidenier bijgespekt. Nestels (lange zwarte rolletjes van drop), later ook in rode uitvoering, spekken in rose en wit of met chocolade omhuld of rode met suikertjes of rose met kokosschilfers, zuurtjes, smoelentrekkers, donkerrose tuttefrut (kauwgom) van Bazooka om grote bellen mee te maken, later kwamen er ook dingen in een pakje bij: prikkelende en ploffende schilfertjes die dan ook kauwgom werden, toverballen vond ik wel mooi maar waren niet echt mijn ding.

Grotere en duurdere (3frank) snoepjes waren de Musketier, de raider en de Chacha of de chips natuurlijk.

Na het zwemmen gingen alle Belgische kinderen toen voor de pickles chips, zakje leegeten en dan nog met de vinger de kruimeltjes en de kruiden aflikken. Ik toch en O Senhor ook.

Nog ?

Stimorol chewing gum, papier om op te eten, kersjes (groen steeltje met rood natuurlijk), kettinkjes met gekleurde bollekes om af te bijten en enkel nog een koordje over te houden, lollies, koetjesrepen, likschelpen waar je uren zoet mee was, spinnekes.

Dorst ? Nee geen blikjes wel Sunkist driehoekjes en thuis Raak (de eerste limonade zonder prik in een plastic fles ! )en rode limonade.

En als ik 20frank had of kon samenleggen kochten we wel eens pudding in een kartonnen verpakking.

Nog ?

Ah ja, op school zag ik wel eens kinderen op een stokje knabbelen, dat bleek zoethout te zijn maar alvorens ik daar achter was had ik wel al eens proberen te sabberen op een gewoon takje, gevonden in 't park. Nee, ni grappig.

Een Engels meisje had soms iets bij dat op chipsjes leek maar eigenlijk waren dat cornflakes, dat viel tegen toen ik daar een keer van mocht proeven, ik dacht dat het een zoutje was maar het was meer een nietsje, een gepoft graantje eigenlijk maar dat kende ik toen nog niet echt.

In de herfst ging het er wat gezonder aan toe, dat viel mee met een schoolgebouw gelegen in een park, we raapten kastanjes en beukennootjes. 

Nog ?

Ijsjes in driekleuren in een wafeltje. Vanille, chocolade, mokka en pistache, 's zomer mss aardbeien maar veel meer smaken kan ik me niet herinneren. Zo simpel allemaal.

 

 

 

 

 

15:03 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

mrt 14, 2011

pipi

't Is niks geworden vorige avond, ik moest dringend pipi doen en die beesten bléven al weg. We moeten dat dus nog eens overdoen. Maar eigenlijk hadden we net zo goed in onze slaapkamer de omploegsessie kunnen volgen... ze zijn nu wel héél dichtbij aan het komen, ons stukje nederzetting werd bijna een eeuw geleden opgehoogd en geëgaliseerd maar de evers vinden het mooi geweest. Ze hebben het nu echt wel op ons gemunt want iets verderop zie je nog wel resten van nachtelijke werkzaamheden maar niet zoals het er hier uitziet.

De auto een beetje ordenen en een nachtje daarin slapen lijkt me aangewezen om de koe bij de horens te vatten...

En toen lag O Senhor weer in zijn bed en zat de Rainha nog even aan de computer en toen riep die eerste heel luid dat het bliksemde... Nog mijlenver want nog geen spatje en geen rommeltje te horen... maar toch maar de computer uitgezet.

Hoe we daar nu op kwamen weet ik niet meer maar we hadden het plots over een Leo. Een Leowafel aldus...

Volgende post zal over Leo&Co gaan tenzij het vannacht verkeerd afloopt....

 

http://www.youtube.com/watch?v=iVxAsjzG_0Q

http://www.youtube.com/watch?v=2gvgMFvFuUo

15:52 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) | Tags: evers, everzwijnen, portugal, knollen, omploegen, grond, graven |  Facebook |

mrt 13, 2011

Everzwijnenterreur

Frieslingen, zo noemen ze die everbiggetjes en zelfs dat klein grut gaat al als baby de kop in 't zand steken. Heerlijke knollen, wortels, truffels, het is spek voor hun bek.

Voor de vierde keer werd Baches grafje weer omploegd, 't arm schaap. Vannacht gaan we kijken hohet schorriemorrie er precies uitziet want elke avond horen we hen wel knorren en grommelen maar zo een tête a tête hebben we nog niet gehad.

De avond begint inmiddels te vallen.

Als er volgende zondag nog geen nieuwe blogpost werd geplaatst mag er een alarm afgekondigd worden... Zij die gaan sterven groeten u.

 

 

18:39 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

mrt 12, 2011

Honden

Maar wat ik eigenlijk wou zeggen de vorige post is dat we iets na onze beslissing om de nieuwe buren eens met een bezoekje te eren we besprenkeld, beslijkt en afgelikt werden door de waakhonden Knipogen van de andere buren. Die van de 'Australiërs' in de Portugese volksmond. Goh, honden. Honden stinken en kunnen opdringerig zijn, als ze blaffen vind ik ze al helemaal sukkels en als ze grommen ben ik bang. Voor wie het nog niet begrepen had ik ben meer voor de spinnende en besnorhaarde gedomesticeerde soort. Maar ik ga ze natuurlijk geen haar krenken, nee ik ga de rustige exemplaren zelfs aaien en masseren. De drukkere soort laat ik over aan O Senhor, hij mag rollebollen en schijngevechtjes houden met de Pekkies en Blackies.

Daar bij de Australiërs kregen we drie beesten op ons dak, ééntje meer van mijn slag, een tweede tusseninne en een derde zo zot als een achterdeur. Blaf blaf, in draf door de rivier ons tegemoetkomend... Blij met ons bezoek en dan liepen ze helemaal terug naar huis  om te gaan vertellen dat er bezoek zou aankomen. Maareh, we zouden enkel passeren op weg naar de nieuwe buren. Ocharme, ze keken ons vanuit het dal teleurgesteld aan en vonden het niet fijn dat we enkel eens wuifden naar hun baasjes. Ok, binnen de kortste keren maakten ze dan maar rechtsomkeer en stonden ze 500 meter verder weer zot te doen naast ons. Twee, slechts twee, de zot en de tusseninne zouden ons wel eens zeggen hoe we precies moesten stappen...

En zo bleven die twee bij ons, alsof het zo hoorde en ze al jaren onze honden waren. Trouwe beesten, dat moet ik zeggen. Enfin, bij de nieuwe buren aangekomen vonden ze het ook daar best gezellig en bleven ze wat hangen tot we weer vertrokken. Een nieuwe route door de minijungle, ons onbekend terrein dus best wel een beetje avontuurlijk want er kwam ook nog een onweer mottig doen in de verte en zoals wij tegenwoordig behalve van honden ook veel aantrek hebben van bliksems enzo best wel spannend.

Wordt vervolgd want het ruikt hier naar hond...

 

 

 

14:33 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

mrt 11, 2011

Kamperen

Gisteren reeds halverwege de nieuwe buren besloten we in één keer door te stappen en goeiendag te gaan zeggen. De mensen druk doende in hun 9ha bos en land kwamen ons tegemoet. Hun huisje ziet er reeds netjes overdekt uit maar wonen doen ze nog steeds in hun refuge bestaande uit een woverdekte caravan en tent + een verbouwd busje. Zij hopen op elekriciteit van het net en redden zich voorlopig met twee paneeltjes. Maar alles kan zijn gangetje gaan: koken, eten, wassen, plassen, slapen, pipi, kaka... 

Het riep herinneringen op aan hoe wij hier begonnen. Wij sliepen in de omgebouwde landcruiser en leefden gewoon buiten. Een provisoire douche bestaande uit een zwarte zak die opgewarmd werd door de zon, een badje voor de afwas en een campingvuurtje. Wat later kwam daar nog een caravannetje bij alwaar we tijdens minder prettige weersomstandigheden in konden koken, eten en schuilen. We werden ook de trotse bezitters van één zonnepaneeltje en konden 's avonds dus zelfs een boek lezen. Voila, meer moest dat niet zijn. Af en toe kregen we bezoek van enkele poezen vd buren: Basil, Vlekje ex Splodge en later nog een stuk of wat nakomelingen. Nog steeds blijven er twee hun heil hier zoeken. Zinneke, Vlekjes kleindochter en Miss Vlek herself. Af en toe hadden we wel eens contact met het later in gebreke gestelde personeel van het uitbreidende kattenbestand en werden we aldaar uitgenodigd 'for a meal' of kwamen zij hier voor 'een diner'. Wie proeft het verschil alleen al in de uitdrukking niet :-).

We redden het wel zo op onze Monte. Vrijheid blijheid. Een enkele keer vluchtten we ergens halverwege juni voor de verzengende hitte en ergens in een decembermaand bliezen we de aftocht wegens extreme koude en weinig verwarmingsmogelijkheden. Ook brachten we vele voor- en najaarsdagen door in onze sleurhut. Het waren min of meer soms ook vakanties en dus trakteerden we onszelf na alle ontbering af en toe op een hotel, soms op een echt luxe verblijf in een pousada.

Maar hoe avontuurlijk en romantisch het bijwijlen ook allemaal leek, soms, ja heel soms kwam het mijn strot uit. Ik wou een échte wc en een échte douche, ik wou een echte keuken en geen tweepitsvuurtje en geen afwas met traag koud water, ik wenste een échte slaapkamer met een écht bed en échte kasten en échte gordijnen, ik droomde van een échte zetel (nl: sofa) en échte verwarming, niks zo ellendig als kou lijden en ik wou een grote koelkast met veel eten en drinken om te pakken en uit te drinken en op te eten.

Inmiddels hebben we geen klagen want we hebben veel meer dan die eerste behoeften. We beschikken middelerwijl over twéé wc's, twéé douches; er staat een heuse koeler met diepvries, ook een afwasmachine konden wij afwashaters niet ontberen, een microgolf staat uiteraard ook tot onze beschikking, we zijn zelfs de trotse bezitters van cv! jawel centrale verwarming. We hebben een grote en een kleine slaapkamer en we hebben televisie. Niet dat we vaak daadwerkelijk tv kijken maar het ding doet dienst om meegebrachte dvd's te bekijken. En oh ja er staat uiteraard grote zonne-installatie om alles draaiende te houden.

Maar wat hebben we nog meer ? Waar konden we in den beginne zelfs niet eens van dromen ? Een gsm ?

Nee, we hadden vast al een grote brooddoos die dienst deed als Gsm. Een computer ! Dat behoorde echt nog niet tot ons huishouden. Bij een computer kreeg ik enkel het beeld van de bleekblauwe van Adhemarke van Nero en Madam Nero op mijn netvlies. En Internet ! Internet ! Hét contact met de buitenwereld zomaar elke dag op ons bord, al het wereldnieuws dat ons verzwelgt als een tsunami. En blogs en fora en wiki's en post en, en, en oh zoveel meer. Ik ben daar oprecht blij mee en eerlijk gezegd ik zou het wel kunnen missen maar moeilijk, echt moeilijk. Vooral ook omdat we hier zo vaak en zo lang verblijven hoort het er gewoon bij.

 

 

mrt 03, 2011

Grafschennis II

Zeg, da venteke zijn grafke nog maar pas opnieuw toe of 't lag alweer helemaal overhoop en uitgegraven. Die zwijnen houden hier lelijk huis. Gisterenavond zat(en) er ééntje of meerdertjes vlakbij de voordeur. O Senhor maakte een sprongetje rechtsomkeer toen hij geknor en gewoel hoorde enkele meters verderop... en deze keer ging het Niet om een egeltje Lachen. De bewijzen waren immers daar, een groot deel vd aarde omgewoeld én Baches grafje dus weer binnenstebuiten gekeerd.

Mochten we slechtere mensen zijn, we hakten ze in de pan die potentiële wildkoteletjes maar we zijn goede doch een beetje verontwaardigde mensen.

 

 

17:21 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |