apr 25, 2011

Smokkelwaar: een kat in een zak

Een pechje onderweg noopte ons tot vertraging. Gelukkig was daar onze verzekeraar. Als 't goed is mag het ook gezegd. Net te laat voor garages en takelen was niet nodig want we stonden vlakbij onze merkgarage. Mooi zo. We werden nog op hun kosten ondergebracht in een 4*hotel voor die nacht en de volgende morgen zouden we verdergeholpen worden.

Echter een klein probleempje: ééntje van nog geen drie kilo en niet toegelaten in het hotel. Het arme dier was inmiddels wel zwaar aan 't afzien van haar intussen ontstoken halsje. De dikke stinkende etterbult speelde haar danig parten maar ze liet zich toch gewillig het hotel binnensmokkelen, keek op de kamer even verbijsterd rond waar ze haar nu weer gedropt hadden maar berustte en vond algauw haar plekje. De haute cuisine heeft ze wel aan zich voorbij laten gaan en echt genoten heeft ze ook niet van haar reis deze keer. Wij ook wat minder.

Gewoonlijk wordt ook het weer vanaf Bordeaux altijd beter maar dan in zuidelijke richting, deze keer was dat zo in noordelijke koers. Boven het Iberisch schiereiland hing een zware depressie met veel nat en kilte, na Zuid-Fr. werd het warmer en droger en warmer en droger.

Aangekomen meteen naar de dierenarts alwaar Senauke een klein operatietje heeft ondergaan. Onze globetrotster kan er weer tegen...

 

 

 

 

13:23 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

apr 20, 2011

Leaving the Alentejo

met een gekwetst diertje. Ocharme Senauke was buiten toen de buurhonden hier gisteren passeerden. Ze moet gevlucht zijn maar af en toe een geluidje hebben gemaakt of een geurtje verspreid want de grote boze honden wisten dat iets zich verschool in het struikgewas.

Lees meer...

13:49 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

apr 18, 2011

De kloof, de rots en de dode tak

 

kloof,rots,alentejo,val,hoogtevrees,bathofobie,acrofobie

In een fractie van een seconde maak ik nog de bedenking dat die tak er zo wel zal uitzien zoals hij er uitziet omdat veel voorgangers hem reeds van zijn zijtakjes en blaadjes hebben ontdaan tijdens hún afdaling van de rotsformatie. Nog heel even denk ik ook nog dat ik toch niet zo dom zal zijn mij aan een dode tak over te geven.

Helaas. Ik viel. Maar om de één of andere reden niet te pletter. Tevens brak ik enig ledemaat noch nek. Ja, wel nog heel even het hoofd over hoe stoem ik wel geweest was. 

Gelukkig was daar daar mijn fabelachtig evenwichtsgevoel (ook nooit gedonderd tijdens het schaatsen, wel vaak bijna) en een beetje geluk zeker. Ik viel achterover en schoof net niet te ver.

Ok, ik bevond me op het moment vd gebeurtenis niet op een spectaculaire hoogte, het was een ingeschat risico, de inschatting van iemand met acrofobie (hoogtevrees) of bathofobie (vrees voor diepten). Ik kwam er van af met wat pijntjes aan de rechterkant en trilde nog een poosje na. Althans dat probeerde ik want O Senhor wou alweer vooruit met de geit. We gingen vooruit, door bergje en dalletje. Een prachtig nog minimaal ontdekt stukje natuur op nog geen uurtje rijden van hieruit maar be careful. 'Zona de acidentes' zoals ze het hier zo fijntjes en plastisch uitdrukken.

 

 

apr 13, 2011

Tot wat later

Wegens de barre weersomstandigheden in het land van herkomst hebben we ons vertrek wat uitgesteld. Dat kan, dus doen we dat. Dat betekent ook dat we heel erg vóór staan op ons schema. Ben benieuwd of we op de dag van vertrek op tijd kunnen vertrekken want gewoonlijk stellen wij uiteindelijk toch nog altijd een paar uur tot een dag uit als het met de auto gaat.

Ok bar is misschien wat aanstellerig, maar vriestemperaturen in Hoog-België zoals het gisteren op de radio luidde, dat klinkt toch niet echt goed. In de hoop dat het toch een beetje warmer gaat worden zullen we dus een beetje later de reis aanvatten.

En ik wil nog wat zwijntjes zien Knipogen

10:06 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

apr 12, 2011

Yes

Eindelijk ! Tijdens onze avondwandeling zwaar geroffel in de bosjes. Katten blijven stokstijf staan. Op tien meter van ons staken twee evers het pad over. Wow. Da's bonk bonk. Spannend, want er zaten er nog die waarschijnlijk wilden oversteken maar uiteindelijk toch de andere kant kozen als vluchtroute. Wie had nu het meeste schrik ? Eerst wel bonk bonk dus maar eerder adrenaline dan échte schrik. Het tweede beest keek ons nog even in de ogen en maakte zich uit de voeten. Het kan natuurlijk ook anders uitdraaien, er kan bijvoorbeeld een beer (mannetjesvarken) je pad kruisen of een mammie met kindertjes die niet opgezet is met jouw aanwezigheid...

Maar 't was prettig om er zo nog eens in 't echt te zien. O Senhor heeft ze trouwens alletwee gezien, ik draaide me bij die eerste net om om een teken te willen geven dat er iets niet pluis was in de struiken. Senauke is na het eerste varken even gevlucht, de anderen bleven stilletjes het gebeuren gadeslaan.

 

 

 

21:51 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

apr 11, 2011

Boterpistolekes

Een frietje steken in de N° 1 te A.

Nadien een Australian Homemadetje.

Een Hoegaarden op een terraske... in de veronderstelling dat het daar het weer voor is uiteraard.

Naar de supermarkt id straat.

Versteld staan van sommige voedingsprijzen, zowel negatief als positief.

Fietsen én lopen op een vlak terrein... oh mijn vlakke land.

De bus nemen aan de overkant vd straat en binnen de kortste keren in the little big town zijn.

Vriendjes en familie zien.

Het één en het ander...

Sakkeren als 't echt nog koud of erg nat is.

Met tegenzin de vuilbakken buitenzetten.

Het toch wel een beetje claustrofobisch beginnen vinden.

Verplichtingen naleven.

Ergeren aan vervelende zaken.

Stilaan terug beginnen pakken.

Voorraden inslaan van lang houdbare niet verkrijgbare produkten in het andere 'thuis'land.

Als daar zijn: chocolade in alle geuren, kleuren, maten en vullingen; vleesvervangers; ... ander lekkers.

... 

 

 

 

apr 10, 2011

Portugezen zijn bruggenbouwers...

... en tunnelgravers.

Op een onnoemlijk baantje door the middle of nowhere bestaat het fenomeen 'file' niet. Accidenten gebeuren er wel maar daar zit druk verkeer geenszins voor iets tussen. Wat zou iemand dan toch bezielen om er een stuk of wat bruggen over te willen placeren. Grootheidswaanzin, erg vooruitziend misschien of gewoon geld teveel ? Europees geld uiteraard + nog een habbekrats uit de eigen toch al wel heel erg lege staatskas om aan de noeste arbeiders uit te betalen.

In een al even onnoemlijk dorp langs diezelfde baan prijkt er al decennia lang een brug om u tegen te zeggen, The Golden Gate is er niks tegen. Akkoord ze loopt wat krom maar daar is vast over nagedacht en toegegeven ze is functioneel. Maar alsof een golden gate nog niet genoeg was moesten ze in dat dorp nog wat om over te stoefen. Juist. Een tunnel. Een tunnel om aan het station te geraken. Ja het was heel omslachtig voor die twee man en een paardenkop om op die twee treinen per dag (één naar het noorden en één naar het zuiden) te geraken. Je moest daarvoor zeker 500 m omkarren als je uit het oosten of het zuiden kwam. En uiteraard om de verkeersdrukte ín het dorp te matigen, ah ja die drie extra vehikels zorgden vast voor zware overlast. Nee, de tunnel is welgekomen. Een rotspartij werd grondig opgeblazen, enkele pitoreske tuintjes zijn we inmiddels al lang vergeten en geef toe, er gebeurt nog eens iets. Mooi is iets anders maar daar malen we nu éénmaal niet om. Ze wilden een tunnel, hewel ze zullen hem hebben... nu nog passagiers en oh ja treinen.

Ach wat, misschien ben ik nu net iets te cynisch, misschien loont het ooit nog eens wel... om bvb. al die bakken terugbetalingsgeld naar Brussel te gaan vervoeren ofzo, ik zeg zo maar iets.

 

 

 

 

apr 09, 2011

80 miljard euro

En  niemand  wil  Socrates  vervangen... Ai ai ai !

't Gaat niet goed met dit land. Arme Portugezen.

00:07 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 80 miljard euro, portugal, socrates |  Facebook |

apr 08, 2011

Update

We hebben de bufferzone tegen brand laten vernieuwen. De grond werd ook opgehoogd (allez zeg, nu stond dat hier met een 't', ben er niet goed van) en enkele putten werden gegraven. Putten voor waterreserve en één om het afvalwater op te vangen.

We hebben een pad in een bloempot. Ik koester het beestje want dat betekent minder spinnekoppen.

We hebben een koppeltje boerenzwaluwen naarstig aan 't werk id 'schuur'.

We hebben een boeren-o-senhor naarstig aan het werk aan de schuur.

Al onze muren zijn nu bijna bezet.

We hebben een progressief stralende zon.

We beginnen weer aan ons vertrek te werken. Daar hebben we namelijk altijd héél véél tijd voor nodig.

Geen evers meer gesignaleerd.

Veel lavendel in het tuinbos of de bostuin zo u wil. 

10:46 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

apr 01, 2011

In geuren en kleuren

Dat een soort Duitse kluizenaar ooit 'het parfum' schreef daar kan ik nog steeds verrukt over zijn. Heerlijk hoe daarin geuren als beelden geschetst worden.

De meeste mensen kunnen ingedeeld worden als eerder visueel, auditief dan wel kinesthetisch ingesteld. Wat mezelf betreft ben ik er nog niet helemaal uit. Bovendien bestaat er ook nog zoiets als het olfactorisch (reukzin) systeem en de tastzin en ik maak er geen geheim van dat ik ook graag eens ruik en voel hoe de wereld in elkaar steekt. Geen kledingstuk wordt gepast alvorens eerst eens gevoeld te hebben, geen bloem gepasseerd zonder eens geroken te hebben.

Ook visueel laat ik weinig aan mij voorbij gaan, echter, het is selectief, soms faal ik zwaar ik mijn waarnemingen en visuele herinneringen. Zo gebeurt het dat ik gegarandeerd óver, naast of desgevallend ónder het potje kriekengelei kijk maar het desbetreffende onderwerp verzekerd op de blinde vlek valt. Sommige mensen hoef ik slechts één keer te zien en herken ik járen later uit de duizenden anderen daarentegen wonen al tien jaar drie huizen verder en vinden mij vast verwaand als ik niet als eerste een vriendelijk knikje hun richting uitstuur. Het zij zo. 

Ondanks een stilaan redelijk falend gehoor wegens teveel concerten en te luide pick up muziek speelt ook het auditieve een belangrijke rol. Sommige liedjes herken ik van de eerste noot en ook stemmen herken ik vaak na jaren. Goed het mag dan een slecht voorbeeld zijn maar toen ik enkele jaren geleden nietsvermoedend een terrasje passeerde in Leuven en de stem... euh laat ons het 'het communicatiemiddel' of 'het spraakgeluid' van een inmiddels gevierde journaliste in het oor geramd kreeg stond ik perplex van mezelf. Hoe was het mogelijk, de vrouw in kwestie had ik ongeveer vijfentwintig jaar eerder hooguit twee keer ontmoet als nicht van een vriendinnetje/buurmeisje bij haar thuis maar haar spraakvermogen was in mijn geheugen gegrift. Ok slecht voorbeeld, écht slecht want het geviseerde onderwerp was Annemie Struyf... Eigenlijk telt dat niet he, mevrouw Struyf valt buiten categorie qua stemgeluid.

Olfactorisch doe ik het dus ook niet slecht. Als sinusitus niet de kop heeft opgestoken vertrouw ik nogal op mijn neusorgaan. Zo herkende ik tijdens een stadswandeling een geur van wel dertig jaar geleden, de geur van een klasgenootje: peperkoek gedrenkt in zure pudding en gedroogde ajuinschilfertjes... mja zoiets, op het randje van ranzig dus. Ik draai mij om en jawel daar de familie P. nogwat. "Alles goed met u ?"

Maar hier is het alle dagen olfactorisch feest. Behalve de kattenbak of de mensenkakopvang die wel eens een scheetje id verkeerde richting laat ruikt het hier altijd naar groene, rode, gele of oranje natuurverschijnselen:  eucalyptusbossen, ontspruitende bloesems, natte klavertapijten, woestijnwinden,  lavendel, de wilde frisheid van limoenen en ander fraais ... 

  

 

 

 

 

 

15:08 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |