mrt 17, 2011

Vergeefs

Ze zullen ons geroken hebben, geen varken te zien vorige nacht. Misschien eens proberen met het raampje toe.

Of mss lag het aan Tijger, de buurhond, die hier wat graag om een koekje komt bedelen. Hij heeft vannacht waarschijnlijk hier geslapen  want toen O Senhor opstond kwispelde hij hem tegemoet. Tijger hangt hier nog wel eens rond 's nachts maar meestal is dat maar voor even.

Enfin, nog niks van nabij gezien dus.

Lees meer...

14:15 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

mrt 15, 2011

Snoep van vroeger

Van everzwijnen over bliksems naar snoep van toen de dieren nog spraken.

De Leo. Nooit bij stilgestaan dat de manier waarop ik een Leowafeltje at niet enig was maar toen O Senhor uitlegde dat hij eerst de randjes afbeet en nadien, al naar gelang hoe vast die zat, ook de bovenkant tandengewijs demonteerde lag ik al plat omdat ik nu éénmaal al plat lag maar vond ik het ook erg geinig. Het bleef niet bij de Leo...

Centwafeltjes, toen nog enkel in een grote verpakking verkrijgbaar ondergingen ook een soort van demontage.

De ronde koeken van Prince die konden, mits warm genoeg, van elkaar gedraaid worden, eerst at ik dan de niet gechocolateerde kant op, dan beet ik de randjes af van het andere stuk en dán pas was het genieten van wat overschoot. Idem voor O Senhor.

Ik was ook wild iets minder bekende exemplaren in koekjesland: de mokkakoekjes. Afgeronde rechthoekjes van 4x6 zoiets en één kant voorzien van een mokkaglazuur. Njam.

Op feestjes of in een kantine kwamen er ook wel eens hartige hapjes op tafel, misschien nog net iets meer mijn meug. Chips van Smiths én van Samo. De paprika van Samo vond ik ronduit vies, één keer beet ik ook op ééntje dat nog vol gestolde olie zat ofzo en sindsdien vermeed ik alles van Samo. Bah. Maar Smiths waren en zijn eigenlijk nog altijd de beste, soms nam ik zelfs een pakje mee op reis want chips in het buitenland waren al helemaal niet te vreten, nog steeds vaak niet trouwens. Paprikasmaak kennen ze hier trouwens nog steeds niet. Zoute stokjes vond ik eigenlijk niet zo lekker maar eens ik daar ééntje van gegeten had bleef ik toch meer stokjes smikkelen. En kaas, kaas op een stokje voorzien van nog een ajuintje en/of augurkje geprikt in een halve meloen. Het enige simpele dipsausje was mosterd... en toch njam njam.

Thuis kwamen er ook wel eens sugusbollekes binnen en soms kreeg ik op de markt ook wel eens neuzen, niet te versmaden neuzen. En chocoladerepen van cote d'or: met nootjes of advocaat, veel meer smaken kan ik mij niet herinneren van in de tijd dat de repen nog in een papieren verpakking, met daarin een aluminium+vetpapiertje dat-je-dan-nog-eens-van-elkaar-kon-pulken, zaten.

Treets, Smarties (ventebollen bij ons genoemd) een tiental in keer binnenzwieren... smelt in de mond niet in de hand.

Met 10 frank (25 eurocent) werd de kassa vd plaatselijke kruidenier bijgespekt. Nestels (lange zwarte rolletjes van drop), later ook in rode uitvoering, spekken in rose en wit of met chocolade omhuld of rode met suikertjes of rose met kokosschilfers, zuurtjes, smoelentrekkers, donkerrose tuttefrut (kauwgom) van Bazooka om grote bellen mee te maken, later kwamen er ook dingen in een pakje bij: prikkelende en ploffende schilfertjes die dan ook kauwgom werden, toverballen vond ik wel mooi maar waren niet echt mijn ding.

Grotere en duurdere (3frank) snoepjes waren de Musketier, de raider en de Chacha of de chips natuurlijk.

Na het zwemmen gingen alle Belgische kinderen toen voor de pickles chips, zakje leegeten en dan nog met de vinger de kruimeltjes en de kruiden aflikken. Ik toch en O Senhor ook.

Nog ?

Stimorol chewing gum, papier om op te eten, kersjes (groen steeltje met rood natuurlijk), kettinkjes met gekleurde bollekes om af te bijten en enkel nog een koordje over te houden, lollies, koetjesrepen, likschelpen waar je uren zoet mee was, spinnekes.

Dorst ? Nee geen blikjes wel Sunkist driehoekjes en thuis Raak (de eerste limonade zonder prik in een plastic fles ! )en rode limonade.

En als ik 20frank had of kon samenleggen kochten we wel eens pudding in een kartonnen verpakking.

Nog ?

Ah ja, op school zag ik wel eens kinderen op een stokje knabbelen, dat bleek zoethout te zijn maar alvorens ik daar achter was had ik wel al eens proberen te sabberen op een gewoon takje, gevonden in 't park. Nee, ni grappig.

Een Engels meisje had soms iets bij dat op chipsjes leek maar eigenlijk waren dat cornflakes, dat viel tegen toen ik daar een keer van mocht proeven, ik dacht dat het een zoutje was maar het was meer een nietsje, een gepoft graantje eigenlijk maar dat kende ik toen nog niet echt.

In de herfst ging het er wat gezonder aan toe, dat viel mee met een schoolgebouw gelegen in een park, we raapten kastanjes en beukennootjes. 

Nog ?

Ijsjes in driekleuren in een wafeltje. Vanille, chocolade, mokka en pistache, 's zomer mss aardbeien maar veel meer smaken kan ik me niet herinneren. Zo simpel allemaal.

 

 

 

 

 

15:03 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

mrt 14, 2011

pipi

't Is niks geworden vorige avond, ik moest dringend pipi doen en die beesten bléven al weg. We moeten dat dus nog eens overdoen. Maar eigenlijk hadden we net zo goed in onze slaapkamer de omploegsessie kunnen volgen... ze zijn nu wel héél dichtbij aan het komen, ons stukje nederzetting werd bijna een eeuw geleden opgehoogd en geëgaliseerd maar de evers vinden het mooi geweest. Ze hebben het nu echt wel op ons gemunt want iets verderop zie je nog wel resten van nachtelijke werkzaamheden maar niet zoals het er hier uitziet.

De auto een beetje ordenen en een nachtje daarin slapen lijkt me aangewezen om de koe bij de horens te vatten...

En toen lag O Senhor weer in zijn bed en zat de Rainha nog even aan de computer en toen riep die eerste heel luid dat het bliksemde... Nog mijlenver want nog geen spatje en geen rommeltje te horen... maar toch maar de computer uitgezet.

Hoe we daar nu op kwamen weet ik niet meer maar we hadden het plots over een Leo. Een Leowafel aldus...

Volgende post zal over Leo&Co gaan tenzij het vannacht verkeerd afloopt....

 

http://www.youtube.com/watch?v=iVxAsjzG_0Q

http://www.youtube.com/watch?v=2gvgMFvFuUo

15:52 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) | Tags: evers, everzwijnen, portugal, knollen, omploegen, grond, graven |  Facebook |

mrt 13, 2011

Everzwijnenterreur

Frieslingen, zo noemen ze die everbiggetjes en zelfs dat klein grut gaat al als baby de kop in 't zand steken. Heerlijke knollen, wortels, truffels, het is spek voor hun bek.

Voor de vierde keer werd Baches grafje weer omploegd, 't arm schaap. Vannacht gaan we kijken hohet schorriemorrie er precies uitziet want elke avond horen we hen wel knorren en grommelen maar zo een tête a tête hebben we nog niet gehad.

De avond begint inmiddels te vallen.

Als er volgende zondag nog geen nieuwe blogpost werd geplaatst mag er een alarm afgekondigd worden... Zij die gaan sterven groeten u.

 

 

18:39 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

mrt 12, 2011

Honden

Maar wat ik eigenlijk wou zeggen de vorige post is dat we iets na onze beslissing om de nieuwe buren eens met een bezoekje te eren we besprenkeld, beslijkt en afgelikt werden door de waakhonden Knipogen van de andere buren. Die van de 'Australiërs' in de Portugese volksmond. Goh, honden. Honden stinken en kunnen opdringerig zijn, als ze blaffen vind ik ze al helemaal sukkels en als ze grommen ben ik bang. Voor wie het nog niet begrepen had ik ben meer voor de spinnende en besnorhaarde gedomesticeerde soort. Maar ik ga ze natuurlijk geen haar krenken, nee ik ga de rustige exemplaren zelfs aaien en masseren. De drukkere soort laat ik over aan O Senhor, hij mag rollebollen en schijngevechtjes houden met de Pekkies en Blackies.

Daar bij de Australiërs kregen we drie beesten op ons dak, ééntje meer van mijn slag, een tweede tusseninne en een derde zo zot als een achterdeur. Blaf blaf, in draf door de rivier ons tegemoetkomend... Blij met ons bezoek en dan liepen ze helemaal terug naar huis  om te gaan vertellen dat er bezoek zou aankomen. Maareh, we zouden enkel passeren op weg naar de nieuwe buren. Ocharme, ze keken ons vanuit het dal teleurgesteld aan en vonden het niet fijn dat we enkel eens wuifden naar hun baasjes. Ok, binnen de kortste keren maakten ze dan maar rechtsomkeer en stonden ze 500 meter verder weer zot te doen naast ons. Twee, slechts twee, de zot en de tusseninne zouden ons wel eens zeggen hoe we precies moesten stappen...

En zo bleven die twee bij ons, alsof het zo hoorde en ze al jaren onze honden waren. Trouwe beesten, dat moet ik zeggen. Enfin, bij de nieuwe buren aangekomen vonden ze het ook daar best gezellig en bleven ze wat hangen tot we weer vertrokken. Een nieuwe route door de minijungle, ons onbekend terrein dus best wel een beetje avontuurlijk want er kwam ook nog een onweer mottig doen in de verte en zoals wij tegenwoordig behalve van honden ook veel aantrek hebben van bliksems enzo best wel spannend.

Wordt vervolgd want het ruikt hier naar hond...

 

 

 

14:33 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

mrt 11, 2011

Kamperen

Gisteren reeds halverwege de nieuwe buren besloten we in één keer door te stappen en goeiendag te gaan zeggen. De mensen druk doende in hun 9ha bos en land kwamen ons tegemoet. Hun huisje ziet er reeds netjes overdekt uit maar wonen doen ze nog steeds in hun refuge bestaande uit een woverdekte caravan en tent + een verbouwd busje. Zij hopen op elekriciteit van het net en redden zich voorlopig met twee paneeltjes. Maar alles kan zijn gangetje gaan: koken, eten, wassen, plassen, slapen, pipi, kaka... 

Het riep herinneringen op aan hoe wij hier begonnen. Wij sliepen in de omgebouwde landcruiser en leefden gewoon buiten. Een provisoire douche bestaande uit een zwarte zak die opgewarmd werd door de zon, een badje voor de afwas en een campingvuurtje. Wat later kwam daar nog een caravannetje bij alwaar we tijdens minder prettige weersomstandigheden in konden koken, eten en schuilen. We werden ook de trotse bezitters van één zonnepaneeltje en konden 's avonds dus zelfs een boek lezen. Voila, meer moest dat niet zijn. Af en toe kregen we bezoek van enkele poezen vd buren: Basil, Vlekje ex Splodge en later nog een stuk of wat nakomelingen. Nog steeds blijven er twee hun heil hier zoeken. Zinneke, Vlekjes kleindochter en Miss Vlek herself. Af en toe hadden we wel eens contact met het later in gebreke gestelde personeel van het uitbreidende kattenbestand en werden we aldaar uitgenodigd 'for a meal' of kwamen zij hier voor 'een diner'. Wie proeft het verschil alleen al in de uitdrukking niet :-).

We redden het wel zo op onze Monte. Vrijheid blijheid. Een enkele keer vluchtten we ergens halverwege juni voor de verzengende hitte en ergens in een decembermaand bliezen we de aftocht wegens extreme koude en weinig verwarmingsmogelijkheden. Ook brachten we vele voor- en najaarsdagen door in onze sleurhut. Het waren min of meer soms ook vakanties en dus trakteerden we onszelf na alle ontbering af en toe op een hotel, soms op een echt luxe verblijf in een pousada.

Maar hoe avontuurlijk en romantisch het bijwijlen ook allemaal leek, soms, ja heel soms kwam het mijn strot uit. Ik wou een échte wc en een échte douche, ik wou een echte keuken en geen tweepitsvuurtje en geen afwas met traag koud water, ik wenste een échte slaapkamer met een écht bed en échte kasten en échte gordijnen, ik droomde van een échte zetel (nl: sofa) en échte verwarming, niks zo ellendig als kou lijden en ik wou een grote koelkast met veel eten en drinken om te pakken en uit te drinken en op te eten.

Inmiddels hebben we geen klagen want we hebben veel meer dan die eerste behoeften. We beschikken middelerwijl over twéé wc's, twéé douches; er staat een heuse koeler met diepvries, ook een afwasmachine konden wij afwashaters niet ontberen, een microgolf staat uiteraard ook tot onze beschikking, we zijn zelfs de trotse bezitters van cv! jawel centrale verwarming. We hebben een grote en een kleine slaapkamer en we hebben televisie. Niet dat we vaak daadwerkelijk tv kijken maar het ding doet dienst om meegebrachte dvd's te bekijken. En oh ja er staat uiteraard grote zonne-installatie om alles draaiende te houden.

Maar wat hebben we nog meer ? Waar konden we in den beginne zelfs niet eens van dromen ? Een gsm ?

Nee, we hadden vast al een grote brooddoos die dienst deed als Gsm. Een computer ! Dat behoorde echt nog niet tot ons huishouden. Bij een computer kreeg ik enkel het beeld van de bleekblauwe van Adhemarke van Nero en Madam Nero op mijn netvlies. En Internet ! Internet ! Hét contact met de buitenwereld zomaar elke dag op ons bord, al het wereldnieuws dat ons verzwelgt als een tsunami. En blogs en fora en wiki's en post en, en, en oh zoveel meer. Ik ben daar oprecht blij mee en eerlijk gezegd ik zou het wel kunnen missen maar moeilijk, echt moeilijk. Vooral ook omdat we hier zo vaak en zo lang verblijven hoort het er gewoon bij.

 

 

mrt 03, 2011

Grafschennis II

Zeg, da venteke zijn grafke nog maar pas opnieuw toe of 't lag alweer helemaal overhoop en uitgegraven. Die zwijnen houden hier lelijk huis. Gisterenavond zat(en) er ééntje of meerdertjes vlakbij de voordeur. O Senhor maakte een sprongetje rechtsomkeer toen hij geknor en gewoel hoorde enkele meters verderop... en deze keer ging het Niet om een egeltje Lachen. De bewijzen waren immers daar, een groot deel vd aarde omgewoeld én Baches grafje dus weer binnenstebuiten gekeerd.

Mochten we slechtere mensen zijn, we hakten ze in de pan die potentiële wildkoteletjes maar we zijn goede doch een beetje verontwaardigde mensen.

 

 

17:21 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

feb 28, 2011

Grafschennis

Onze katten hebben een eigen begraafplaatsje. Bache, Frauke en pipike liggen kort bij elkaar, stafkes asjes werden ook daar id buurt uitgestrooid.

Een beestje begraven mag hier onder noemer noeste arbeid geplaatst worden, steen en rots maken graven niet makkelijk. Echter, de everzwijnen weten er wel weg mee. Elke nacht wordt er wel ergens ten velde een heel perkje omgespit door de stevige varkensneuzen. Maar vannacht hebben ze de beest uitgehangen. Baches grafje werd helemaal omgewoeld, stenen her en der en een diep gat. Kortom niets minder dan grafschennis. Het arm dier.

Of zou het duiveltje toch uit de doden zijn opgestaan en 's nachts door het donkere bos de andere beesten de stuipen op het lijf aan 't jagen zijn ? O wee, wie het monstertje ook maar iets in de weg gaat leggen, zijn klauwen met weerhaken zullen in uw vlees haken, zijn ongetemde blik zal u doen wegkwijnen, zijn satanische lichaamsvochten (lees: katerpipi) zullen u doen bezwijmen... Gij lelijke zwijnen. 

feb 25, 2011

Zon, zon, zon

Elektriciteit in overvloed en gisterenavond de eerste avond zonder verwarming. Overdag halen we toch zeker zo 'n 20°C en dan zijn wij blij.

Gisteren zaadjes geplant, zaadjes van tomaat en meloen.

Lees meer...

11:08 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

feb 24, 2011

Handschoenkastje

Zaten er echt ooit enkel handschoenen in de handschoenkastjes ?

Wij hebben er vooraan twee, boven elkaar, en verdeeld over beiden zitten daar sokken, potjes ontsmettingsmiddel, wegenkaarten, een potlood, papieren van weetikveel, een mini potje nivea, flos, een mes, papieren zakdoekjes, deo, toiletartikelen, ... 

Tussenin hebben we ook nog twee bekerhouders, die meestal meestal niet functioneel zijn wegens te vol met andere 'benodigdheden', en twee bergruimtetjes (ruimtetjes ?). Daar zitten lege cd hoesjes (momenteel: JJ, U2, Grant Lee Buffalo, Dylan, Cohen en de 01-10 cd), een pak eucalyptus bollekes (Nl: snoepjes), een Gps, laders allerhande, wat bestek, ...

In onze voordeuren zitten er ook nog vakjes, die aan de chauffeurskant herbergen 'de papieren' aan de andere kan zit een wegenkaartboek van Europa. 

Vooraan zit ook nog een minivakje dat als asbak zou kunnen dienen maar in die hoedangheid verboden is te gebruiken.

Echter overal, in elk vakje, bakje, gleufje, spleetje, etc... huist er ook geld. Véél geld ! 't Is te zeggen, zo veel dat je je nog net de meest levensnoodzakelijke middelen kan aanschaffen in een Aldi. Zo een dikke 25 euro konden we bij elkaar scharrelen toen bleek dat de betaalautomaten in de hele shoppingzone en omstreken plat lagen.

Meestal heb ik wel ergens nog een dikker briefje cash zitten voor noodgevallen maar dat hadden we vorige keer al moeten aanspreken, uit de automaat komt er per keer slecht 500€, 2x 200 en nog een keer 100 Aangezien dat het bedrag was dat we moesten neertellen voor onze vervangomvormer bleef er toen enkel wat portemonnee en noodgevallen cash over voor water, brood, toespijs én katteneten.

Om maar te zeggen dat we dus geen ordelijk georganiseerd voertuig in ons bezit hebben maar zelden in grote nood verkeren als we getroffen worden door overmacht. Altijd alles in voorraad want ik heb nu de kastjes voor u uitgeladen maar achter ons bevindt er zich nog een wereld van huishoudelijke organisatie. Twee matrasjes, een armemensenzak (blauw/wit geruite kubussen) gevuld met slaapzakken, dekentjes en kussentjes. Er staat ook een grote ikeabak met twee ruim gevulde toiletzakken, wc papier, keukenrol, 2 truien, 2 t-shirts, lange broeken, ondergoed, joggings, ... er liggen ook nog werkhandschoenen, regenpakken, een dozijn fluohestjes (ja, toch: hestjes en niet gewoon vestjes), een rode kruis pakketje etc... 

In de auokelder ligt ook nog een tent, een driehoek en een krik.

Meestal ligt er ook ergens nog wat voedsel in de vorm van een mars of nootjes en een 5 literfles water. Ben waarschijnlijk nog de helft vergeten maar het mag duidelijk zijn, wij overleven het wel. 

11:00 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

feb 18, 2011

Gedeelde leed is halve leed

Een magere troost.

Toen we dus gisteren wat beteuterd id zonnewinkel stonden kwam er een Jeep de parking opgereden. De chauffeur stapt uit aan de rechterkant en draagt in haar armen precies hetzelfde toestel als het onze. Het Engels meneertje waarmee we iets tevoren aan de praat waren geraakt had haar al min of meer op de hoogte gesteld van de waarschijnlijke uitkomst: '1200€ naar de bliksem.'

Bij haar alle hoop dus iets vlugger id kiem gesmoord. En bleek ze toch uit hetzelfde dorp afkomstig als wij zeker. Een godvergeten dorp met wat godvergeten huizen huizen id wijde omtrek en ziedaar beiden de weinig goedgezinde weergoden op bezoek gehad die ochtend.

En daar sta je dan te denken waarom ze die toestellen niet sowieso uitrusten met een bliksemafleider. Die dingen schijnen te bestaan maar schenken slechts 50% zekerheid. Ze kosten weliswaar ook nog eens 200€. Verzekeringen hier zijn dan ook nog eens niet tuk om je te verzekeren en dus hoop je maar het beste voor de toekomst.

---------------------------------------------------------------------------------------------

Toch nog even het Engels meneertje van de Mobilhome ter sprake brengen.

Bla bla bla en bla bla bla, nee een tof babbeltje maar waar ik toe wou komen is het volgende:

Hoe zit het met de regering in Belgium ? Blablabla... Tja wat kun je meer zeggen, het is toch veel blabla en weinig actie. Het land doet het economisch zeker niet slecht (in vergelijking met pakweg Portugal) maar enkele mensen willen graag andere waarheden de wereld insturen. Maar ik wou meer hier naar toe... "Oh I like Belgium. Especially Antwerp, fantastic culture."

Voila, zo hoort u het ook eens van een ander.

Er volgde natuurlijk nog een verhaal over frieten en hét biercafé en hoe dronken hij wel niet geweest was etc... Of hij ook tegen onze kathedraal gepist heeft heb ik niet durven vragen. 

 

 

 

 

23:13 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

feb 17, 2011

$*%*£+~~---------- Blikseminslag

Mijn woorden waren nog niet koud of de volgende morgen was het reeds zo ver... O Senhor mocht de bliksem ervaren, bij mij was het een donderslag bij een heldere droom.

O Senhor id technische ruimte met de pillamp id weer... "Het deed klik en alles viel uit" Ook een goeie morgen. Behalve dat dat boeltje een hele hoop geld heeft gekost zaten ook nog verscheidene toestellen in de stekker. In België maken we er een gewoonte van bij lange afwezigheid de meeste toestellen uit de stekker te halen. De microgolf, wasmachine en de gaswandketel echter blijven meestal gewoon zitten. Zo ook hier. Bij zwaar onweer ontkoppel ik sowieso wel alvast de computer, ook bij afwezigheid en 's nachts gaat die altijd uit.

De bliksem had het gemunt op de omvormer, een onmisbaar stuk van 1200€. Na veel gepruts en gezucht kreeg hij het ding niet opnieuw aan de praat. 't Had gekund soms sla ik wel eens achterover van verbazing hoe hij dingen weer aan de praat krijgt maar met elektriciteit valt niet te sollen. Gebeld naar 'Hans van Grietje' de Zwitserse installateur en deze verwees ons door naar een leverancier in de Algarve. Een wat groter bedrijf van een Duitser.

Wij dus door veel berg en dal naar daar, onderweg nog even getroffen door de bliksem maar opgevangen door de kooi van faraday... schreef ik er zo langs de neus weg nog even bij.

Middagpauze. Ja, dan doen ze erg geïntegreerd die buitenlanders :-)... Wachten en ne Kitkatsjoklat om ons te troosten want ze zouden het in de namiddag wel eens allemaal nakijken maar het verdict zal waarschijnlijk toch zo 'n 700 eurokletsers bedragen. 's Namiddags terug id ijdele hoop dat het een kleiner mankementje zou zijn maar dat werd id kiem gesmoord. Ondertussen had Hans van Grietje wel al gezegd dat hij nog een omvormer had liggen die we voor 500€ konden overnemen.

Tja de keuze was gemaakt want het zou niet eens 700€ bedragen maar 770 + BTW.... Grmpf, ze verkopen natuurlijk veel liever een nieuwe, zo gaat dat nu éénmaal. Dus wij naar Hans van Grietje.

Zoon Hans van Grietje heeft ons verdergeholpen en wij weer door veel berg en dal en duizend bliksems en granaten met onze nieuwe aanwinst. Nu nog hopen dat de aangesloten machines het niet begeven hebben: een wasmachine -en niet zo maar een wasmachine, nee een Miele van slechts enkele jaartjes oud- , een afwasser, een micro, een gaswandketel, een telefoon en toebehoren, een muziekinstallatie en alle lampen.

In 't donker aangekomen maar daar kwam mijn geweldige pillamp (ik heb een zwak voor looplampen) weer van pas zie... pruts, pruts, en ziedaar wij zagen wederom het licht !

---------------------------------------------------------------------------------------------

Er is ook nog een klein bijverhaal maar da's voor morgen nu eerst de loopschoenen aantrekken en het onweer in...

Nee da's ni waar, de zon schijnt maar er is wel veel wind.

 

 

 

 

feb 12, 2011

O Senhor buitengesmeten

Zo, O Senhor is ook in zijn loopschoenekes geschoten en heeft mij, eergisteren loopdag 2, geaccompagneerd. Maar eigenlijk is dat niet prettig zo iemand met een ander tempo, die heeft langere benen en is vooral wat overmoedig. Dus toen hij vandaag al vroeg wat aandrong om aan onze sessie te beginnen heb ik hem wat afgeschud. En zonet begon hij wat vervelend te worden en heb ik hem maar alvast buitengeshot. 't Zal hem goed doen want de penseelduiveltjes spelen hem parten.

Straks aan mij om in mijn sloffen te schieten.

15:55 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

feb 09, 2011

Start

1-1-1-1-2-2-2-2-3-3

Het zou vanalles kunnen zijn maar het is gewoon het loopschema voor dag 1 van Start To Run.

Net voor mijn vertrek heb ik mij, met het oog op een sportieve toekomst, een paar naaiks aangeschaft ín de naaikshop te Guia (Albufeira).

En gisteren ben ik dan getooid in een trainingspakje en gehesen in de loopschoentjes de heuvel afgelopen én vooral opgelopen. Zonder timer, tellend dus tot 60, 120 en 180. 18 min. Maar, eigenlijk vraag ik mij af hoe dat eigenlijk zit als ge dat schema in de heuvels wilt aanhouden, naar beneden is uiteraard een makkie, naar boven gaat de tong net iets dieper hanger. Als ik het schema nu zo aanhoud dat ik naar beneden loop en naar boven stap... Behalve valsspelen is dat soms ook best eng. Bergaf gaat écht wel heel erg snel en ge moet eigenlijk een beetje inhouden om niet overkop te gaan.

Maar 't is gelukt en morgen komt dag 2 eraan, ben benieuwd of mijn conditie al verbeterd is :-).

11:43 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

feb 06, 2011

Welkom terug op de heuvel

Het zonnetje scheen vanmorgen fel de slaapkamer binnen, dat zag er alvast goed uit. Toch maar vlug naar de zitplaats want daar brandt de stoof. Gewoonlijk toch. Als O Senhor het niet voor zichzelf doet dan doet hij het wel om van het gezaag van de Senaukespoes af te zijn. Er hing nog wel wat warmte maar we zaten een beetje door de voorraad dus ging de Senhormens nog wat hout kappen of beter gezegd 'kloppen'.

En nooit willen luisteren he, telkens opnieuw moet ik waarschuwen dat hij moet uitkijken voor wegspringende splinters of andere wegspringende projectielen. Eigenlijk heb ik dat al een beetje opgegeven want die doet toch zijn zin maar het was zo ver he...

"Rainha, geef eens wat water" fluistert een strompelende, gepijnigde man. In elkaar gedoken staat hij bloed te spuwen. "Een plank tegen mijn lip" lispelt de getormenteerde houtklopper. Ha ja, dat moest er eens van komen. Ik was al heel blij dat het niet in zijn oog was, de stommerik, hij moest er nog een pak rammel bijkrijgen. Allez, lipke verzorgd en niet te veel meer lachen of lipke scheurt weer open.

Als troost een mandarijntje.

O Senhor mag niet te veel fruit eten want dan ligt zijn buikske overhoop. Ik opper nog dat hij al twee appelsienen in zijn nekske heeft geslagen maar dat slaat hij natuurlijk in de wind... over wind gesproken nu heeft hij heel erg veel krampekes en heeft hij al drie keer op de pot gezeten. Aaaargh.

Zijn manier om mij welkom te heten.

 

 

 

19:46 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |