mei 20, 2009

chocolaatjes

Omdat buurzoon-herder voor onze poezen heeft gezorgd tijdens onze afwezigheid hadden we de familie een doos chocolaatjes gekocht en we zouden hen eens uitnodigen.

Zo meteen staat de mens hier maar ge kunt moeilijk zo 'n opengemaakte doos met voor de helft verdwenen  pralinen geven hé. 

Om me te troosten zegt O Senhor.  


Wikipedia:

Chocolade is een product dat diverse stoffen bevat die een bewezen effect op de hersenen hebben zoals de neurotransmitters β-fenylethylamine, dopamine, serotonine en endorfine[2], de stoffen cafeïne, theobromine en anandamide, een stof die verwant is aan THC, de werkzame component van cannabis. Vanwege de aanwezigheid van deze stoffen is het populaire misverstand ontstaan, dat chocolade een stimulerend effect op de hersenen zou hebben en bovendien verslavend zou zijn. Dit is echter niet het geval, omdat de genoemde stoffen in een dusdanig kleine concentratie voorkomen in chocolade, dat een gemiddeld mens vele tientallen kilo's pure chocolade zou moeten eten om ook maar het geringste effect te ervaren.

Chocolade kan voor honden en paarden echter dodelijk zijn, omdat hun metabolisme theobromine niet kan omzetten. Als honden chocolade eten, blijft de theobromine 20 uur in het bloed circuleren. Het kan epileptische aanvallen, hartinfarcten, interne bloedingen, en ten slotte de dood veroorzaken. Milde verschijnselen zijn: rillen, krampen, verhoogde hartslag, braken en diarree. Als een hond chocolade eet, laat hem dan braken met een schep zout in de keel of breng de hond naar de dierenarts. Een hond van 10 kilo kan van 12,5 gram pure chocolade al verschijnselen krijgen. Van melkchocolade moet een hond 10 keer zoveel eten om de gevolgen te ervaren.

11:03 Gepost door a rainha in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: chocolade, buurman, herder, o senhor |  Facebook |

feb 06, 2009

Een hondje


Eergisteren schrokken we allen, katten incluis, een beetje op door een zacht gepiep buiten. Een muisje ? Een vogeltje ? Ik besloot maar 's poolshoogte te gaan nemen. Een wat grotere hond zie ik nog net de struiken in verdwijnen en een klein kletsnat prutske komt naar me toe en piept dat het een vaart heeft. O-oh. Mama ? van het kleintje weg en kleintje doet zijn uiterste best om mij te verleiden. Toch loopt het beestje nog weg, maar wel in de andere richting dan de grotere hond. Uit het zicht, voorlopig althans... want tussen 2 buien in komt het ergens van onder de caravan tevoorschijn.

O Senhor haalt het hondje een beetje aan en vraagt me om wat eten te geven. O-oh. Een hondje uitnodigen aan de dis betekent zoveel als zeggen dat het mag blijven overnachten en morgenvroeg opnieuw geserveerd zal worden voor... juist ! voor de rest van zijn leven. O-oH.

Het gegeven 'hondje passeert en hondje blijft' is eigenlijk een vast gegeven in Portugal maar past écht niet in óns verhaal. De poezen waren alvast niet opgetogen over het bezoek en ondanks het feit dat het een adorabel hondje was stond niet enkel ik maar ook O Senhor erg sceptisch t.o.v. 'het gegeven'. Meer nog, O Senhor vervloekte zichzelf, hij had het beestje nooit mogen aanhalen.

Goed, we wisten dat onze buren een heel stel nieuwe hondjes hadden, we zouden best eens kunnen vragen of het weglopertje het hunne is. Eerst langs Manuel (bijlmans of gewoon 'man next door') en meteen prijs. Ik herkende de grote mama-hond aldaar en zij herkende haar kleintje. Oef hereniging en vooral Oef, geen hondje voor ons.

11:45 Gepost door a rainha in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: portugal, honden, mama, caravan, buurman |  Facebook |

jan 18, 2009

Deep in the wood...

Lichtjes geïrriteerd zette hij zijn reis verder. Het mocht niet baten. Hij liet me achter. Overgeleverd aan het lot.

Ik dacht er nog even over na, het klopte toch niet, nooit of te nimmer dwalen hier vreemdelingen door het bos. Ja, af en toe een jager of een dorpeling die wat paddestoelen komt plukken maar rijzige, grijzige mannen die duidelijk opschrikken en ons passerende voertuig aanschouwen alsof het... ja alsof het wat is eigenlijk, nee dat kom je niet elke dag tegen.

"Hij had een alpenbroekje aan, dat is toch niet normaal." merkte ik nog luidop op.

Ik denk even aan iets anders als ik O Senhor op de trein heb gezet. "Ja, maar wat deed die vent daar ?" vraagt het duiveltje. "Niks, gewoon een man die een wandelingetje maakt, dat kan toch ? Nee ?." "Mja, misschien wel maar toch." Ik huiver nog even aan de gedachte dat die manspersoon vanavavond komt aankloppen maar zet niettemin mijn weg moedig verder.

Aangekomen thuis, ga ik mij een boterhammetje maken. Lekker rechtstaand uit het vuistje...niks aan de hand toch...?

...Zag ik daar nu iemand passeren ?

Bache, de gestoorde kater staat plots zenuwachtig aan de deur te krabben. Hij is geschrokken!! Van iets of iemand ? Ik begeef mij naar het raam en zie nog net een man met...

... een bijl in de hand. Hij wandelt het pad af. Toch maar even poolshoogte nemen, of nee, eerst een sms'je naar O Senhor: "Ik ga hier in mootjes gehakt worden en gij zet gewoon uw reis verder, slechte mens!" Nee, ik schrijf gewoon: "een man met bijl passeert, écht waar !"

Ik ben moedig en ga toch maar eventjes naar buiten. Het blijkt de buurman en hij zegt dat ik eerst mijn boke maar moet opeten. Dat zal bij het ritueel horen zeker, bedenk ik berustend in het feit. Ja, dat is raar, ge ondergaat uw lot plots, ge denkt niet meer aan vluchten ofzo, ge ondergaat.

"Senhor Manuel" probeer ik want hij lijkt als 2 druppels water op zijn vermaledijde broer. Ik gok juist. Via wat wetenswaardigheden en een omweggetje vraagt hij me of ik het gisteren was die zijn dochter de stuipen op het lijf had gejaagd. Nee, zo vroeg hij het niet maar hij wou het toch even checken. "Ja, dat was ik daarboven op jullie? heuvel in de ruïne van de molen." Dan vertrekt hij in versnelde pas wederom naar zijn boerderij. Toch raar, Manuel komt hier nooit !

Ik begeef mij weer naar binnen, slaak een kreetje en krimp in elkaar. Daar aan mijn eigenste tafel op mijn eigenste stoel zit een clown. Een clown die me niet eens aankijkt maar prompt een lachsalvo aansnijdt. Ik verlies het bewustzijn als de clown mij benadert... Ik hoor hem nog net vragen of ik zin heb in een birthday party - deep in the wood ...

Nee, dat laatste is niet waar... maar 't had wél gekund hé O Senhor ?!

dec 16, 2008

Als een blik kon doden...

bozehond

Deze boosdoenster bezorgde enkele weken geleden ons Senauke een shock. Best een aardige hond maar niet voor poezen. Bova en Vlekje maakten tijdens onze vooravondwandeling dan ook rechtsomkeer toen we onze buurman met zijn kudde en de 3 honden naderden. Ze wachtten wel tot ik weerkeerde om samen terug naar huis te gaaan. Hondstrouw die twee.

Bovlekje

 

20:40 Gepost door a rainha in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: honden, buurman, herder, bova, kudde, schaapjes, vlekje |  Facebook |