mrt 11, 2011

Kamperen

Gisteren reeds halverwege de nieuwe buren besloten we in één keer door te stappen en goeiendag te gaan zeggen. De mensen druk doende in hun 9ha bos en land kwamen ons tegemoet. Hun huisje ziet er reeds netjes overdekt uit maar wonen doen ze nog steeds in hun refuge bestaande uit een woverdekte caravan en tent + een verbouwd busje. Zij hopen op elekriciteit van het net en redden zich voorlopig met twee paneeltjes. Maar alles kan zijn gangetje gaan: koken, eten, wassen, plassen, slapen, pipi, kaka... 

Het riep herinneringen op aan hoe wij hier begonnen. Wij sliepen in de omgebouwde landcruiser en leefden gewoon buiten. Een provisoire douche bestaande uit een zwarte zak die opgewarmd werd door de zon, een badje voor de afwas en een campingvuurtje. Wat later kwam daar nog een caravannetje bij alwaar we tijdens minder prettige weersomstandigheden in konden koken, eten en schuilen. We werden ook de trotse bezitters van één zonnepaneeltje en konden 's avonds dus zelfs een boek lezen. Voila, meer moest dat niet zijn. Af en toe kregen we bezoek van enkele poezen vd buren: Basil, Vlekje ex Splodge en later nog een stuk of wat nakomelingen. Nog steeds blijven er twee hun heil hier zoeken. Zinneke, Vlekjes kleindochter en Miss Vlek herself. Af en toe hadden we wel eens contact met het later in gebreke gestelde personeel van het uitbreidende kattenbestand en werden we aldaar uitgenodigd 'for a meal' of kwamen zij hier voor 'een diner'. Wie proeft het verschil alleen al in de uitdrukking niet :-).

We redden het wel zo op onze Monte. Vrijheid blijheid. Een enkele keer vluchtten we ergens halverwege juni voor de verzengende hitte en ergens in een decembermaand bliezen we de aftocht wegens extreme koude en weinig verwarmingsmogelijkheden. Ook brachten we vele voor- en najaarsdagen door in onze sleurhut. Het waren min of meer soms ook vakanties en dus trakteerden we onszelf na alle ontbering af en toe op een hotel, soms op een echt luxe verblijf in een pousada.

Maar hoe avontuurlijk en romantisch het bijwijlen ook allemaal leek, soms, ja heel soms kwam het mijn strot uit. Ik wou een échte wc en een échte douche, ik wou een echte keuken en geen tweepitsvuurtje en geen afwas met traag koud water, ik wenste een échte slaapkamer met een écht bed en échte kasten en échte gordijnen, ik droomde van een échte zetel (nl: sofa) en échte verwarming, niks zo ellendig als kou lijden en ik wou een grote koelkast met veel eten en drinken om te pakken en uit te drinken en op te eten.

Inmiddels hebben we geen klagen want we hebben veel meer dan die eerste behoeften. We beschikken middelerwijl over twéé wc's, twéé douches; er staat een heuse koeler met diepvries, ook een afwasmachine konden wij afwashaters niet ontberen, een microgolf staat uiteraard ook tot onze beschikking, we zijn zelfs de trotse bezitters van cv! jawel centrale verwarming. We hebben een grote en een kleine slaapkamer en we hebben televisie. Niet dat we vaak daadwerkelijk tv kijken maar het ding doet dienst om meegebrachte dvd's te bekijken. En oh ja er staat uiteraard grote zonne-installatie om alles draaiende te houden.

Maar wat hebben we nog meer ? Waar konden we in den beginne zelfs niet eens van dromen ? Een gsm ?

Nee, we hadden vast al een grote brooddoos die dienst deed als Gsm. Een computer ! Dat behoorde echt nog niet tot ons huishouden. Bij een computer kreeg ik enkel het beeld van de bleekblauwe van Adhemarke van Nero en Madam Nero op mijn netvlies. En Internet ! Internet ! Hét contact met de buitenwereld zomaar elke dag op ons bord, al het wereldnieuws dat ons verzwelgt als een tsunami. En blogs en fora en wiki's en post en, en, en oh zoveel meer. Ik ben daar oprecht blij mee en eerlijk gezegd ik zou het wel kunnen missen maar moeilijk, echt moeilijk. Vooral ook omdat we hier zo vaak en zo lang verblijven hoort het er gewoon bij.

 

 

dec 12, 2008

naar de câmara zonder architect

004 kopie

Allé tweede keer goede keer ? Laat ons hopen, maar ik zou er niet van versteld staan doch erg pissig zijn als we nog eens moeten teruggaan.

O Senhor is nog rustig zijn doucheke aan 't nemen, hopelijk vindt hij zijn sakosj sebiet en kunnen we op tijd vertrekken om op tijd aan te komen. Vóór 15 u !

Wederom een hele misselijkmakende tocht heen en een iets meer ontspannende terug. Het meest directe baantje naar de 'stad' staat bol van de bochten dus nemen we liever de iets langere weg. We combineren onze boodschappen en komen sowieso toch uit op die laatste. En als het niet duidelijk is, dan kan ik er ook niks aan doen.

O Senhor klaagt dat hij enkel nog witte sokken heeft, aiaiai ! 't Is natuurlijk geen zicht, dat heb ik hem al meermaal diets gemaakt maar seg hij is toch van 't straat.Afgesloten

13:17 Gepost door a rainha in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: portugal, douche, baan, witte sokken, camara, alentejo, bochten |  Facebook |

okt 26, 2008

ergernis

Eergisteren toen dat verdomde internet hier weer om de haverklap uitviel had ik het over een badkamerontwerp. Niet zó maar een ontwerp, nee: mijn ontwerp! Zoals eerder vermeld, was dat een zware bevalling. Een redelijk grote ruimte maar waar ik drie deuren moest in kwijtvinden. Dat lukte mij wonderwel maar het leek wel of de architect er eens goed mee geschud had en elk onderdeel een nieuwe plaats had gekregen.

Oeps ! Een vergissing ? Nee, het begeleidende tekstje deelde mij mede dat de cirkeltjes een rolwagen voorstelden. Een rolwagen ? Noch ik, noch O Senhor zitten in een rolstoel, bovendien hebben wij ook helemaal die ambitie niet. Nu zeg ik u, mochten wij er ooit wél in belanden dan is er maar één oplossing: verhuizen. Ondanks ons aangepast huis zouden wij hier nooit kunnen blijven. Dit is wel 'the middle of nowhere' hé.

Een bad ? Wat moeten wij in godsnaam met een bad ? We besloten bij het ontwerp van het huis, om zuinig met water om te springen en zodoende enkel een douche te plaatsen. Ha nee hé, gehandicapten moeten in bad kunnen. Heb je ooit ?

Enfin, mijn esthetisch maar daarom niet minder functioneel ontwerp moest de vuilbak in. Grrr!! Dan hebben we samen maar naar een oplossing gezocht en is er wat nieuws uit de bus gekomen. Ben ik tevreden ? Bwah, niet echt maar het kan er mee door.

Met hun stomme, onbenullige regeltjes.