sep 30, 2008

architectuur

Allez dat ziet er goed uit, we mogen zelfs een stukske bijbouwen én een zwembad zetten ! We mogen zelfs in de hoogte gaan uitbreiden, wat betekent dat de aanvankelijk geplande mezzanine een volwaardig verdiepje kan worden.

Slecht nieuws is dat we nog steeds niets mogen ondernemen, zelfs niet qua afdak. Er staat ook een groot schuifraam dat voorlopig niet in de planning past maar daar passen we wel een mouw aan.

Vroeg opstaan (vind ik zo leuk), wachten, iets gaan drinken, weer wachten om dan 2 min in de câmara, de officiële bewijzen en afmetingen te krijgen. Nu ja officieel is het pas als alles wordt goedgekeurd, maar daar zal er zich geen probleem meer voordoen. Vervolg over 45 dagen + aantal dagen dat de archi nodig heeft om alles op papier te zetten. Laat ons zeggen: ergens in de eerste helft van december. Hopelijk gaat het niet meer te veel regenen ondertussen. Nochtans is een afdak niet gelimiteerd aan afmetingen, willen we de volle 35000m² overdekken, dan doen we dat.

Normaal gezien koppelen we aan een langere afstandsrit onze inkopen, maar we konden van onze archi nu niet verlangen dat hij nog wat zou wachten alvorens te vertrekken naar onze stulp dat binnenkort een heus kasteel gaat worden, met kanteeltjes en een toreke en al. O Senhor wou toch al lang een kasteeltje, wél hij zal er één hebben.

Helemaal in het begin kwamen onze nabije buren hier trouwens wat lachen met de grootte van de ruïne en doopten ons prompt om tot rei e rainha (koning en koningin) en voilà 't is bijna zover...                   

...maar wat ik eigenlijk wou zeggen: geen inkopen=de droge voorraad weer aanspreken. Het werden gebakken aardappeltjes met koude asperges. O Senhor heeft er nog een eitje bij gemaakt.

21:19 Gepost door a rainha in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: buren, architect, kasteel, ei, alentejo, o senhor |  Facebook |

mei 31, 2008

Het ei van...

...Zília.

Af en toe een eitje, hard, zacht, paardenoog(spiegelei) of omeletje is niet te versmaden. Echter als kind al vond ik het al belangrijk dat er geen 'snot' meer op zat. Noem het 'snotangst' ofzo, maar ik moet 't niet.

Ik val niet flauw bij een beetje bloed, zelfs niet bij mezelf maar in een ei moet ik het niet, bah. En dan de combinatie van snot en bloed is er helemaal over. Zeker mijn nuchtere maag draait dan om.

Er gaat een beetje verhaal aan vooraf maar ik zit nu met dit ei en ik wil het kwijt. Dus, die morgen belde Zília met de boodschap dat ze wat kool, look en eitjes had. Mmm, lekker ! Verse eitjes van echte scharrelkipjes en onbespoten groentjes. Wij togen naar de volgende heuvel waar Joaquim druk in de weer was op de boerderij, zijn vrouw laat ons binnen. Een praatje,  een rondleiding in de moestuin en 6 eitjes later vertrekken we huiswaarts.

De volgende morgen bereid ik een heerlijke maaltijd voor mét ...                juist ! een eitje. De boter smelt reeds heerlijk in de pan en ik pak het kleinste schattigste eitje.....

Horrormovie: het bloed spetterde in het rond, liep van mijn handen. De pan heb ik in een fractie van een seconde mogen aanschouwen alvorens deze door te schuiven naar 'o senhor'. Walgelijk ! Een sidderende pan vol bloed ! Hand afwassen, frisse lucht ...........

(Live verslag: Zo een 10 seconden geleden liep ons Senauke met een dikke spin in haar bekje rond en .... die zit nu in de stofzuiger... die spin hé.)

Verdomme, van de ene gruwel in de andere. ....frisse lucht dus en een tijdje geen ei meer kunnen zien.

Het werkt therapeutisch zo een blogjeSmile, straks koop ik eikes....voor 'o senhor' en misschien voor mijzelf.

11:14 Gepost door a rainha in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: senauke, spin, kool, zilia, ei, buren, o senhor |  Facebook |