nov 11, 2009

The shun is sining verdoeme...

...en wij bollen het.

O Senhor, moet wel nog een geschikt reispakske samenstellen maar hij vindt vast dat hij nog tijd heeft. Race tegen de tijd, daar is hij sterk in... soms.

Onverwacht ook al veel te veel naar 'de stad' gemoeten om die zever voor dat huis hier in orde te krijgen. Laatst nog even meer dan 1000€ moeten ophoesten omdat er een stempel moest geplaatst worden. Niet enkel ons dat ze uitmelken, O Senhor moet maar 's vertellen over de aankoop of invoer van een auto... Hemeltergend ! Pure afzetterij.

Maar wij kuisen dus weldra onze schup af, op naar het kille, grijze noorden alwaar we vast warm worden ontvangen, maar toch. En we kunnen weer 's een frietje gaan steken en ons een pak pralinnekes aanschaffen.

"Wette golle ier e goe"...  "NEE!" ..."restaurant ?" vroeg een wel erg spontane landgenoot ons onlangs in de supermarkt. Ach, die Belgen toch en die Fransman wat verderop ook.

Nu voortdoen want euh...

15:43 Gepost door a rainha in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: portugal, eten, restaurant, belg, fransman |  Facebook |

nov 01, 2008

de buren

Net terug van een bezoekje aan het huis van de ex-buren. Voor wie het niet gevolgd heeft of het al lang vergeten is volgt nu een korte samenvatting:

In dezelfde periode dat wij ons grondstuk kochten werd ook het huisje aan de overkant(lees: volgende heuvel) verkocht aan een Engels koppel. Hij had Portugese roots. Beiden hadden ze een verleden als milieuactivisten en poneerden lichte communistische sympathieën. Net dat ietsje alternatiever dus, maar kom hij was een vriendelijke kerel en zij deed wel moeite om vriendelijk te zijn. Die eerste jaren bezochten we elkaar ook af en toe en nodigden elkaar uit om te komen eten. Mja, ...

Eerst eten, O Senhor heeft eten gemaakt: spaghetti mmm! tot sebiet...

000000

Zo, niemand heeft iets gemerkt maar ik zit hier, ondertussen voldaan, weer aan de computador. Al O Senhor niet zo meteen iets vindt dat hij warm kan opeten dan gaat hij pasta koken. Pasta tout court. Beetje olie en zout en de pasta is af. Liet ik daar nu net geen zin in hebben, hij zou dus zorgen voor wat ik bedoel als ik zeg dat ik pasta ga maken. Gewoon spaghetti met bvb. ajuin, paprika, look, tomatensaus, kruiden en eventueel wat extra's. 't Was lekker, alleen beetje zout maar hij is dan ook een zoutverslaafde...slecht.

Even terug naar die ex-buren:

Af en toe nodigden zij ons dus uit 'for a meal'. Nu vind ik dat al zo onsmakelijk klinken maar het feit dat het Britten waren en een blik op hun kookvuur fnuikten mijn verwachting sowieso. Maar kom, even allemaal niet aan denken, 't is 't gebaar dat telt nietwaar. Meestal was het een waterig iets met hier en daar een paprika en een tomaat. Ach ja, we hadden weer gemaald , innit.

(Ben eigenlijk niet goed in korte samenvattingen...)

Enfin, binnen de kortste keren hebben die twee daar een dozijn katten waarvan wij de laatste reeks hebben laten steriliseren. Plots was het pillenpakkende mens zwanger met als gevolg dat ze een tweeling ter wereld bracht met een serieus mankement. Dat had dan weer tot gevolg dat ze verplicht moesten verdwijnen uit hun idylle.

Wat lieten ze achter: een stuk of wat katten waarvan Plop en Zinneke de laatste der Mohikanen zijn en een berg afval in de vorm van plastic, glas en blik.

Onze check up van vandaag leert ons dat het blik- en glasafval reeds verwijderd is en dat het onkruid rondom het huisje weer gekortwiekt werd. Dat laatste zou er wel  op kunnen wijzen dat ze weer in aantocht zijn voor een korte vakantie zoals vorig jaar rond deze tijd.

Net vóór die komst in 2007 hadden we via mail nog contact met hém, dat waren vriendelijke, informerende berichtjes maar plots werd dat contact abrupt afgebroken. Volgens ons zit het serpent daar voor iets tussen.

16:29 Gepost door a rainha in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: buren, katten, eten, huis, alternatief, meal, communisten, portugees |  Facebook |

jun 27, 2008

(h)eerlijk Portugees

023 kopiedyyd

O Senhor had vorige keer in Faro zo lekker gegeten, zo vertelde hij me. Eenvoudig (hoe kon het ook anders) maar goed. Bovendien was hij vol lof over de kok/ober. Het restaurantje zat vol en de ober van dienst was niet komen opdagen, dus nam de kok die taak ook maar op zich.

Benieuwd naar het fenomeen stelde ik voor om mijn laatste avondmaal (nee, niet zo één) ook daar te nuttigen. Over O Senhor en zijn richtingsgevoel had ik het al 's gehad zeker, enfin gelukkig is Faro niet zo groot en geraakten we nog ruim voor sluitingstijd op onze bestemming.

Het begon allemaal nogal gemoedelijk. Mijn hoedje werd zijn stokpaardje, hij bood zelfs een zelfgemaakt schilderij aan maar ik was niet te vermurwen...ge moet mijn haar 's zien als 'k dat afzet. Ik vertelde hem dan maar dat het een presentje van minha mãe was. De arme man begreep het en werd zelfs geëmotioneerd bij die gedachte. Tja, cadeautjes van je moeder die geef je niet zo maar weg.

Hij vertelde ons ook dat hij 8 talen sprak !! Zelfs Russisch. "rabotta' stoefte ik met mijn vrijwel enige kennis van het Russisch. Oei, die kan Russisch vreesde hij vast, hij zou nu wel 's door de mand kunnen vallen. Nederlands sprak hij ook: "lekker".  Ja, ja 8 talen met een dikke korrel Portugees zout dus.

Ondertussen, werd er natuurlijk ook eten klaargemaakt en  moesten we  maar even mee naar zijn keuken komen. Hij ging nog even verder over zijn avonturen in de USSR ergens eind de jaren 70. Op de foto ziet u, waardige lezer en kijker, dat de man zich behoorlijk begon op te winden. De alcohol deed natuurlijk ook zijn werk.

Ik heb rondom mij zo een imaginaire grens van zo'n halve meter en ik beslis graag zelf wie een visum krijgt en wie niet. Tijd om te vertrekken dus. 't eten was lekker en ik vond de avond ondanks alles voorlopig erg geslaagd. Wat volgde was Duitsland-Turkije en een veel te warm autobed.

12:04 Gepost door a rainha in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eten, ussr |  Facebook |