mrt 14, 2011

pipi

't Is niks geworden vorige avond, ik moest dringend pipi doen en die beesten bléven al weg. We moeten dat dus nog eens overdoen. Maar eigenlijk hadden we net zo goed in onze slaapkamer de omploegsessie kunnen volgen... ze zijn nu wel héél dichtbij aan het komen, ons stukje nederzetting werd bijna een eeuw geleden opgehoogd en geëgaliseerd maar de evers vinden het mooi geweest. Ze hebben het nu echt wel op ons gemunt want iets verderop zie je nog wel resten van nachtelijke werkzaamheden maar niet zoals het er hier uitziet.

De auto een beetje ordenen en een nachtje daarin slapen lijkt me aangewezen om de koe bij de horens te vatten...

En toen lag O Senhor weer in zijn bed en zat de Rainha nog even aan de computer en toen riep die eerste heel luid dat het bliksemde... Nog mijlenver want nog geen spatje en geen rommeltje te horen... maar toch maar de computer uitgezet.

Hoe we daar nu op kwamen weet ik niet meer maar we hadden het plots over een Leo. Een Leowafel aldus...

Volgende post zal over Leo&Co gaan tenzij het vannacht verkeerd afloopt....

 

http://www.youtube.com/watch?v=iVxAsjzG_0Q

http://www.youtube.com/watch?v=2gvgMFvFuUo

15:52 Gepost door a rainha | Permalink | Commentaren (0) | Tags: evers, everzwijnen, portugal, knollen, omploegen, grond, graven |  Facebook |

feb 28, 2011

Grafschennis

Onze katten hebben een eigen begraafplaatsje. Bache, Frauke en pipike liggen kort bij elkaar, stafkes asjes werden ook daar id buurt uitgestrooid.

Een beestje begraven mag hier onder noemer noeste arbeid geplaatst worden, steen en rots maken graven niet makkelijk. Echter, de everzwijnen weten er wel weg mee. Elke nacht wordt er wel ergens ten velde een heel perkje omgespit door de stevige varkensneuzen. Maar vannacht hebben ze de beest uitgehangen. Baches grafje werd helemaal omgewoeld, stenen her en der en een diep gat. Kortom niets minder dan grafschennis. Het arm dier.

Of zou het duiveltje toch uit de doden zijn opgestaan en 's nachts door het donkere bos de andere beesten de stuipen op het lijf aan 't jagen zijn ? O wee, wie het monstertje ook maar iets in de weg gaat leggen, zijn klauwen met weerhaken zullen in uw vlees haken, zijn ongetemde blik zal u doen wegkwijnen, zijn satanische lichaamsvochten (lees: katerpipi) zullen u doen bezwijmen... Gij lelijke zwijnen. 

nov 11, 2008

vrouw met baard

Ik vat nog maar eens kort de burensituaties samen:

  • schuin aan de overkant woont de familie dos Santos, bestaande uit moeder Zilia, vader Joaquim en hun zoon Fernando. Zij zijn rijke boeren, behalve hun boerderij, hebben ze nog heel wat land verspreid over verschillende heuvels en een nieuw huis in het dorp. Zilia is aardig, nieuwsgierig en sukkelt een beetje met de gezondheid. Joaquim is vriendelijk, gierig en houdt van practical jokes. Fernando is goedaardig, verlegen, ziet er wat simpel uit maar rijdt wel met de auto en lacht altijd.
  • Aan de oprit, een drietal minuten (met de auto) hier vandaan woont Joaquims broer met zijn vrouw en nog een ouder mevrouwtje. Hij is steeds vriendelijk, maar we kennen hem niet echt, zijn vrouw wuift wel eens en hun dochter woont in het dorp met haar familie. De broers leven enigzins in onmin met elkaar. De erfenis zal er wel voor iets tussen zitten.
  • Drie heuvels verder, maar nog steeds in ons zicht wonen de Firminhos, Firminho is eigenlijk de zoon maar wij noemen hen gemakkelijkheidshalve zo omdat we hun respectievelijke namen vergaten. Een erg aardig mevrouwtje, een lief mannetje dat al een tijdje sukkelt met de gezondheid en hun zoon. Die laatste heeft gevoel voor humor, zwarte humor...grrrr! Sepulturahumor ! Zij zijn arme boeren en ondanks het feit dat we hen zelden zien, hebben we stiekem het meeste sympathie voor hen.
  • Uit ons zicht, maar toch nog wel een beetje als buren, woont een Duits-Oostenrijks koppel met hun kinderen.

'Woont' schrijf ik maar eigenlijk wonen de eerste drie families sinds kort niet meer permanent op de boerderij. De rijken kochten een nieuw huis en de Firminhos huren nu een oud huisje in het dorp.

Gisteren, in het dorp zagen we een meneertje, en toen dat dichterbij kwam herkenden we elkaar. Het was pa Firminho. Wat over en weer ge-hoegaathetmetdefamilie-enzo en toen vroeg hij of we de andere buurvrouw ook kenden. Die buurvrouw woont aan de andere kant van de baan en we hebben elkaar wel 's een lift gegeven maar goed kennen we haar toch niet. Enfin, het firminhovadertje moest het kwijt:

Die buurvrouw woont nu alleen en toen ze met pasen een cadeau kwam brengen had ze een vriendin bij. Tja, dat zal dan wel hé. "Jullie kennen die dus niet ?" "Nee." "Wel dat was een vrouw met een baard." "Oh ?" Een lichte glimlach op zijn gezicht. Wij staan er zo wat bij en hij gaat nog eens verduidelijken dat het wel degelijk om een vrouw met een baard gaat hé. We begrijpen het ondertussen maar vragen dan nog maar eens om bevestiging. "Ja ja een vrouw met een baard" lacht hij nu voluit. We lachen mee en genieten vooral van zijn plezier. Dat mens willen we ook wel 's zien maar liever niet vannacht.

Vannacht slapen we ergens halverwege in ons bos, we hebben zonet de tent opgezet. Het is de bedoeling dat we everzwijnen horen en zien en als het even kan ook nog wat anders op 4 of 2 poten. Helaas vrees ik dat we vooral het gezelschap gaan krijgen van de ons welbekende viervoeters.