apr 18, 2011

De kloof, de rots en de dode tak

 

kloof,rots,alentejo,val,hoogtevrees,bathofobie,acrofobie

In een fractie van een seconde maak ik nog de bedenking dat die tak er zo wel zal uitzien zoals hij er uitziet omdat veel voorgangers hem reeds van zijn zijtakjes en blaadjes hebben ontdaan tijdens hún afdaling van de rotsformatie. Nog heel even denk ik ook nog dat ik toch niet zo dom zal zijn mij aan een dode tak over te geven.

Helaas. Ik viel. Maar om de één of andere reden niet te pletter. Tevens brak ik enig ledemaat noch nek. Ja, wel nog heel even het hoofd over hoe stoem ik wel geweest was. 

Gelukkig was daar daar mijn fabelachtig evenwichtsgevoel (ook nooit gedonderd tijdens het schaatsen, wel vaak bijna) en een beetje geluk zeker. Ik viel achterover en schoof net niet te ver.

Ok, ik bevond me op het moment vd gebeurtenis niet op een spectaculaire hoogte, het was een ingeschat risico, de inschatting van iemand met acrofobie (hoogtevrees) of bathofobie (vrees voor diepten). Ik kwam er van af met wat pijntjes aan de rechterkant en trilde nog een poosje na. Althans dat probeerde ik want O Senhor wou alweer vooruit met de geit. We gingen vooruit, door bergje en dalletje. Een prachtig nog minimaal ontdekt stukje natuur op nog geen uurtje rijden van hieruit maar be careful. 'Zona de acidentes' zoals ze het hier zo fijntjes en plastisch uitdrukken.

 

 

jul 29, 2008

toerist in eigen stad (Antwerp)

018 kopie

Enkele dagen geleden kreeg ik de kans om mee de kathedraal op te gaan. In eerste instantie, enthousiast gereageerd, maar toen me verteld werd dat achter me de deur werd afgesloten moest ik er toch even over nadenken. Gelukkig won het enthousiasme van de lichte claustrofobie want zo erg was het nu ook weer niet en wat ik in de plaats kreeg was een fobieke waard.

Een ander fobieke dat zich soms meester maakt van me is cognitieve acro- of bathofobie, hoogte- of dieptevrees met specifiek de angst om te kunnen springen of vallen in mensentaal. Mijn hart klopt dan in mijn benen.

Gelukkig heeft die toren ook af en toe een platform waar we even op adem konden komen en wat info kregen van o.a. de torenwachter.

Het enorme uurwerk eens van dichtbij gezien en ook de enorme klokken (van Rome) horen en zien luiden. Maar het meest indrukwekkend is natuurlijk het uitzicht op het hoogste platform. Foto's maken ging me niet echt af, ik ben ook niet over de rand gaan kijken maar ik heb wel ten volle kunnen genieten. Het was ook zo 'n prachtig weer, een heerlijk zwoel windje...zááálig !

Ik had daar nog uren kunnen staan maar dat gaat natuurlijk niet, de torenwachter is verantwoordelijk en die mens had waarschijnlijk ook nog wat anders te doen. Bvb. manueel 4u slaan omdat hij een beetje tevoren iets ontregeld had door ons. Maar wie onlangs dacht dat het reeds 5u was en het werk kon neerleggen in Antwerpen mag de schuld doorschuiven naar de torenwachter die zich vergiste en de klok een keer teveel luidde.

Leuke ervaring.