jan 18, 2009

Deep in the wood...

Lichtjes geïrriteerd zette hij zijn reis verder. Het mocht niet baten. Hij liet me achter. Overgeleverd aan het lot.

Ik dacht er nog even over na, het klopte toch niet, nooit of te nimmer dwalen hier vreemdelingen door het bos. Ja, af en toe een jager of een dorpeling die wat paddestoelen komt plukken maar rijzige, grijzige mannen die duidelijk opschrikken en ons passerende voertuig aanschouwen alsof het... ja alsof het wat is eigenlijk, nee dat kom je niet elke dag tegen.

"Hij had een alpenbroekje aan, dat is toch niet normaal." merkte ik nog luidop op.

Ik denk even aan iets anders als ik O Senhor op de trein heb gezet. "Ja, maar wat deed die vent daar ?" vraagt het duiveltje. "Niks, gewoon een man die een wandelingetje maakt, dat kan toch ? Nee ?." "Mja, misschien wel maar toch." Ik huiver nog even aan de gedachte dat die manspersoon vanavavond komt aankloppen maar zet niettemin mijn weg moedig verder.

Aangekomen thuis, ga ik mij een boterhammetje maken. Lekker rechtstaand uit het vuistje...niks aan de hand toch...?

...Zag ik daar nu iemand passeren ?

Bache, de gestoorde kater staat plots zenuwachtig aan de deur te krabben. Hij is geschrokken!! Van iets of iemand ? Ik begeef mij naar het raam en zie nog net een man met...

... een bijl in de hand. Hij wandelt het pad af. Toch maar even poolshoogte nemen, of nee, eerst een sms'je naar O Senhor: "Ik ga hier in mootjes gehakt worden en gij zet gewoon uw reis verder, slechte mens!" Nee, ik schrijf gewoon: "een man met bijl passeert, écht waar !"

Ik ben moedig en ga toch maar eventjes naar buiten. Het blijkt de buurman en hij zegt dat ik eerst mijn boke maar moet opeten. Dat zal bij het ritueel horen zeker, bedenk ik berustend in het feit. Ja, dat is raar, ge ondergaat uw lot plots, ge denkt niet meer aan vluchten ofzo, ge ondergaat.

"Senhor Manuel" probeer ik want hij lijkt als 2 druppels water op zijn vermaledijde broer. Ik gok juist. Via wat wetenswaardigheden en een omweggetje vraagt hij me of ik het gisteren was die zijn dochter de stuipen op het lijf had gejaagd. Nee, zo vroeg hij het niet maar hij wou het toch even checken. "Ja, dat was ik daarboven op jullie? heuvel in de ruïne van de molen." Dan vertrekt hij in versnelde pas wederom naar zijn boerderij. Toch raar, Manuel komt hier nooit !

Ik begeef mij weer naar binnen, slaak een kreetje en krimp in elkaar. Daar aan mijn eigenste tafel op mijn eigenste stoel zit een clown. Een clown die me niet eens aankijkt maar prompt een lachsalvo aansnijdt. Ik verlies het bewustzijn als de clown mij benadert... Ik hoor hem nog net vragen of ik zin heb in een birthday party - deep in the wood ...

Nee, dat laatste is niet waar... maar 't had wél gekund hé O Senhor ?!