apr 29, 2009

Koud. Hier én op radio 1

't Is hier potverdekke koud en op radio 1 vriest het: Heeft u deze al ingevuld: radio 1


 

Schandalig dat Hij niet eens tussen die 200 staat (After midnight en Cocaine  zijn NIET van Clapton hé, vrienden), zo gaat de beste man nooit naar Belgie willen komen hoor !!!  Shame on you Lieve de maeyer, Ronald Verhaegen en co.

En dan zal ik nu toch radio 1 eens beluisteren via het i-net want de Portugese radio vond ik gisteren maar weer plattekes, zagemannen over hun huis met venster (hét thema bij uitstek).

The Hotel California van The Eagles heeft me wel weer kunnen verblijden net na aankomst; ook in Californië niet achterwege gebleven !!

12:22 Gepost door a rainha in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: radio 1, jj, lieve de maeyer, ronald verhaegen |  Facebook |

apr 11, 2009

jj cale in Petaluma (California) deel I

PETALUMA kopie

Inmiddels 10 dagen later:

1 april, mystic theatre Petaluma CA.

De vorige avond tijdens onze prospectie bestellen we  een budweiser in het theatercafé. Prompt tot de orde geroepen door één van de meestal vlotte californiërs. "Belgians ? Budweiser ? Hahaha !! I drink Stella but you should try the Californian Great White." Hij vraagt de barman, die net in zwaar gesprek was over de 'tomorrow night show' om ons te laten proeven.

Het smaakt en de volgende namiddag plaatsen we ons, met een CGW in de aanslag, aan een tafeltje op het terras van het café, tevens de inkom van de zaal. Er zit daar nog een koppel, oudere knarren en al snel blijkt dat zij daar niet toevallig hebben plaatsgenomen. Fans !!

We zitten daar goed aan het tweede tafeltje op rij. Straks om 7:30 PM zullen ze hier in dit authentieke zaaltje de deuren openzwieren. Spannend !

'Sold out' wordt geafficheerd maar er worden op het terras nog tickets doorverkocht. Niet aan ons, wij waren reeds enkele weken de blije eigenaars van een onlinekaartje.

Rond zes uur stroomt het volk toe, worden de tafeltjes vewijderd en zetten we ons rustig in het rijtje aan de ingang. "Eerst is eerst" vertelt een man ons, "Je gaat binnen, neemt plaats op één van de stoeltjes en die plaats blijft van jou." Er worden anecdotes verteld over de weinige voorgangers van deze show, ook die van de jaren '70.

Als ons ticketje is gecontroleerd, stappen we rustig mee naar binnen. De eerste rij is op een paar plaatsjes na nog vrij ! Rechts van ons een koppel dat verbaasd (wow!) reageert als blijkt dat wíj nog verder reisden dan hen om hém te zien. Ook zij namen het vliegtuig, maar het betrof 'slechts' een binnenlandse vlucht. Links van ons een wel héél erg enthousiaste, hyperkinetische Londenaar en zijn lady Jules of Jools. Aardige kerel, jammer dat we geen mailadressen uitwisselden.

Danny Click mag het voorprogramma verzorgen. De overigens best aardige muzikant, singer/songwriter weet dat we daar niet op hem zitten wachten en verontschuldigt zich soms bijna. Zijn violiste mag nadien nog even mee het podium op met de reeds door Click volop bewierookte beoefenaar van de 'Tulsasound'.

En dan is het zover. Er stroomt wat volk op het podium, er klinken geluidjes. De sound wordt dus gecheckt en onder de checkers bevindt zich reeds onopvallend, de man met het inmiddels diep gegroefd gezicht met opvallend uitgesproken jukbeentjes, maar het figuur van een twintiger. Een beetje geroezemoes en reeds een zacht applausje maar JJ krijgt alsnog een wervelende aankondiging:

'... They call him the breeze... !!!"

"Holy Cow !!"                            

Die Amerikanen toch.

 

Wordt vervolgd.