mei 30, 2011

Braak

Donkere oevers, vochtige kieren, iel en verschoten, braakliggend terrein op een verdieping. Met trillende ledematen strompelt de stakker de trap af. Hij krimpt in elkaar, maakt zich meester van het closet en slaakt een kreetje. Hij vlijt zich op de vloer als een foetus die nog niet geboren wil worden. Er is begeerte naar duisternis en lichtheid maar er is slechts een zwaartekracht, een druk op wat een holte zou moeten zijn.

Het zijn de sinussen die hem parten spelen, daaruitvolgend vindt er een migraine aanval plaats en O Senhor is even niet meer onder de levenden. Wat zou toch de oorzaak kunnen zijn ? Koffie werd reeds geschrapt, chocolade ook (of toch bijna maar da's weer een ander verhaal), stress misschien ? Ach zo gestresseerd was hij de voorbije dagen nu ook weer niet, blij dat hij terug was op de geliefde heuvel bij zijn geliefde schepsels (vooral die met haar vlekjes, die heeft toch een streepje voor. :-)). En vooral die heb ik nog niet horen klagen ! Wat vindt zij het gezellig knus daarboven in het logeer- middagdutjesbed, samen met hare papa of minnaar, hoe dat nu eigenlijk zit daar ben ik nog niet helemaal uit. Want eigenlijk ziet ze mij toch ook wel een beetje graag en ik haar ook. 't Is zo een liefje en ze was zo oorverdovend blij die eerste nacht. Oorverdovend ? Letterlijk man, heeft die een vergroting van vermogen in decibels. Behalve dat ik me rot schrok deed het zelfs een beetje pijn. Zonder zwansen (wat een mooi woord eigenlijk), het was écht een luide galm en had in de verste verte niets meer met miauwen te maken. Gelukkig schakelde ze naderhand over op snoezig, poezelig gesnor van genegenheid en liefde.

Maar dat Senhorke dus. Hopelijk tref ik hier morgenvroeg na een verkwikkende nachtrust een dartele jonge hinde aan. Goede morgen bambi :-))) ! 

 

 

 

mei 07, 2010

Koffieroute

Zwart koffiebonenextract aangelengd met water, ik moet toegeven het kan heerlijk ruiken. Maar eerlijk ? Nee, een veel te waterachtige substantie, zelfs die waar je je lepeltje in recht kan zetten blijft uiteindelijk water met  koffiesmaak. Ja met veel suiker en veel melk of een toefje room; of met suiker, melk en cacao; of met gezoete soyamelk; of een beetje oploskoffie id warme (soya)melk of (soya)chocomelk enzovoort enzoverder.

Ik moet ook bekennen dat koffiesmaak één van van mijn favoriete aroma's is. Mokka-ijs of mousse of pralines met mokkavulling: njam njam. Af en toe, bij grote moede ga ik ook overstag voor een 'bica', een klein niet waterachtig Portugees koffietje waarvan je even in de hoogste versnelling belandt. Meestal schuif ik de helft van het petieterig ding nog door naar O Senhor maar kom ik heb wel een koffie besteld én er van gedronken zoals alle grote mensen vanaf 16 wel 's doen.

Maar. Ik was aan dit blogbericht natuurlijk niet begonnen als er geen 'maar' was geweest want ik zal eens vertellen waarom ik graag op de autostrade in Frankrijk rijd: de ochtendlijke koffietjes uit de automaat met vanillesmaak, daar betaal ik nu eens graag 100€ voor zie. Tolgewijs dan hein.

11:04 Gepost door a rainha in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: portugal, koffie, frankrijk, bic, tol, cofiroute |  Facebook |