apr 17, 2010

de zee, het strand én de zon

Ik had al zo een vermoeden. Soms baadt het land in een verzengende hitte en is het aan de Atlantische kust koel. Een keer belandden we in een enorme uitgestrekte mistwolk die een stukje boven het water, de kust en max. 3km over het land hing. Daar in die waas van druppeltjes aan het strand kregen we de mogelijkheid om 20° af te koelen en de hitte van ons af te schudden.

Gisteren was het omgekeerde het geval, de hele Alentejo ging gebukt onder een dik, grijs wolkenpak waaruit menig druppel het land weer sappig maakte.

Maar zo een 3km van diezelfde kust als hierboven kon je het wolkendek van samenstelling zien veranderen, het grijs werd wit en de consistentie duidelijk ijler.

Aan het strand brandde het zonnetje op ons bolletje. In één keer beiden weer een beetje gelukkiger. Helaas gaat de bouwwoede ook hier in Milfontes onverminderd door. Charmante mini-jungletjes verworden tot braak en wachtend op de betonmonsters. Zo gaat dat.

12:04 Gepost door a rainha in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: portugal, oceaan, milfontes, atlantische |  Facebook |

jun 22, 2008

22 juni 2008

012 kopie
Verdomme het begon allemaal zo mooi, zelden zo intens de midzomernacht beleefd en gisteren de start van de zomer. Vanmorgen wakker geworden met keelpijn, da's echt pokke !

Gisteren een uitstapje naar zee, of beter de oceaan maar dat zeg je toch niet eigenlijk, dus: 'naar zee'. Een zonovergoten dag beloofde alvast puffen op het strand en dat zag O Senhor niet echt zitten.                                          We vertrokken dus niet té vroeg en ik vond dat we een alternatieve route moesten uitproberen. Ok, met onze vuile diesel dwars door de natuur (wel op de paadjes) -I feel guilty- maar 't was toch leuk.                                                                                                          Zonder GPS is daar eigenlijk geen beginnen aan, de iets grotere wegjes staan op de kaart maar je zou al moeten uitrekenen wanneer en waar je moet afslaan. Onbegonnen werk, gelukkig heb ikzelf een ingebouwde GPS. Mijn richtingsgevoel laat me zelden in de steek, behalve één keer in Central park' maar dat is een ander, niet relevant verhaal.                                                                                                                  O O Senhor moet ik sowieso niet volgen, die mens loopt zelfs in het meest onooglijke dorpje verloren.

Af en toe liep er wel eens een wegje dood op iemands' erf maar we zijn er ondanks de wanhoopszuchten van O S. wel geraakt. Je kon uiteindelijk ook niet meer missen want de zware nevel in de verte kon enkel boven het water hangen. 

37° werden er al gauw 23 en toen we uitstapten aan het vissers haventje kwam een truitje al gauw van pas. Vocht, mist en koelte en toch een aangename ervaring.

22:02 Gepost door a rainha in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oceaan, zee, gps |  Facebook |