apr 19, 2010

Ijsland

Toen er van Björk nog geen sprake was, het spaargeld nog gewoon op een Belgische of Luxemburgse rekening iets opbracht en de vulkanen het kleinschalig hielden. O Senhor nog gewoon Jos (of zoiets) heette en ik nog niet getroond was, Kurt Cobain nog leefde, ene Jaak vandemeulebroucke de hormonenhandel nog dierf aankaarten, de exxon valdez lek sloeg, de fabeltjeskrant ermee stopte, de Chinezen de wereld gingen veroveren maar dat betaalden met hun bloed op een plein met een wonderbaarlijke naam, Bush de eerste zot een terugkeer naar de maan aankondigde en wat later er ook nog een muur viel.

Let's say zo een 20 jaar geleden, maakte ik een tussenlanding in Ijsland. Meteen was ik weg van de overweldigende natuur en ik beloofde mezelf het eiland ooit eens echt te gaan ontdekken.

Jos en ik smeedden plannen maar Ijsland lag net een ietsje boven ons budget, het is uiteindelijk Noorwegen, Zweden en een stukje Finland geworden. Tot op heden, ligt Ijsland nog altijd in één vd schuiven maar eigenlijk staat het niet meer in mijn top drie. Dat kan morgen veranderen maar als ik nu mocht kiezen ziet de top 3 er zo uit : Oeganda, Borneo en Canada.

Enfin, de wolk hangt, voor zover ik weet, nog niet boven Portugal en we hebben in de nabije toekomst enkel een autoreis gepland.

Toch nog een weetje:

Ijslanders hebben geen familienaam. Heet je Sam, dan zal de zoon die je Kenji noemde Kenji Samson heten, je dochter wordt eventueel een Shania Kellysdottir.  Iedereen spreekt elkaar altijd en overal aan met de voornaam, ook het telefoonboek gebruikt enkelde voornaam. Soms kan het wel: Het bekendste voorbeeld daarvan is voetballer Eidur gudjohnson. Hij erfde deze familienaam van zijn vader Arnór Guðjohnsen, een oud- voetballer.

 

dec 11, 2008

De absurde Portugese wetten

Je kan natuurlijk niet alles hebben, het is nu helder maar wel erg koud. De voorbije week stond alles hier op een wel erg laag pitje. De eerste bewokte dag maakten we de fout om de afwasmachine nog even haar werk te laten doen maar dat was buiten de capaciteiten van de batterijen gerekend...piep-piep-piep !!!

Stop, alles uit ! Nu ja geen man over boord als de machines even in congé kunnen maar we hebben wel graag een beetje licht 's avonds. Helaas waren de batterijen zo diep gezakt dat er nog slechts één van de zes lampionnekes in de luster mocht branden. Geen ramp, we konden dan het weer niet meer checken; noch op de computer noch via de tv of radio maar lang zou dat toch niet duren, althans dat hoopten we. Helaas ook de volgende ochtend kondigde het licht, of beter het gebrek aan licht, door het dakvenster niet echt een stralende dag aan. Dan maar noodplan 2 : normaal gezien hebben vooruitziende mensen, die genieten van zonne-energie en dan platte batterie hebben, een bidonneke naft  staan in de voorraadkamer (om de generator even te laten draaien en zo de batterijen te laden). Zo niet wij dus. Maar weer geen nood, dat gaan we dan gewoon halen hé...

Maar ook dat was weer buiten een belachelijke, absurde, bespottelijke, dwaze wet gerekend. Het mannetje van het naftstation wou onze plastic waterbidon (de echte jerrycan vond mijn lieve O Senhor niet) niet vullen. "Grote problemen voor mij maar ook voor jou ! Echt ! Ik kan het echt niet doen ! Het spijt me."

Wel wel wel, heb je ooit !! Hij zou het misschien wel gedaan hebben mocht niet ondertussen iedereen in het barretje meegeluisterd hebben. Schrik voor verraders ? Tjonge jonge, langs de ene kant sjoemelen en sjacheren dat het een vaart heeft en langs de andere kant doen ze het in hun broek. Enfin, onverrichterzake naar ons bina donkere huis. Vroeg naar onzen tram en een zonnedans.

Sinds gisteren staat dus de zon aan een heldere hemel en functioneert alles naar behoren maar koud dat dat hier nu is ! Dju toch, was ik toch maar wat verder neergestreken, Oegenda ofzo.

12:41 Gepost door a rainha in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zon, portugal, oeganda |  Facebook |