mei 30, 2011

Braak

Donkere oevers, vochtige kieren, iel en verschoten, braakliggend terrein op een verdieping. Met trillende ledematen strompelt de stakker de trap af. Hij krimpt in elkaar, maakt zich meester van het closet en slaakt een kreetje. Hij vlijt zich op de vloer als een foetus die nog niet geboren wil worden. Er is begeerte naar duisternis en lichtheid maar er is slechts een zwaartekracht, een druk op wat een holte zou moeten zijn.

Het zijn de sinussen die hem parten spelen, daaruitvolgend vindt er een migraine aanval plaats en O Senhor is even niet meer onder de levenden. Wat zou toch de oorzaak kunnen zijn ? Koffie werd reeds geschrapt, chocolade ook (of toch bijna maar da's weer een ander verhaal), stress misschien ? Ach zo gestresseerd was hij de voorbije dagen nu ook weer niet, blij dat hij terug was op de geliefde heuvel bij zijn geliefde schepsels (vooral die met haar vlekjes, die heeft toch een streepje voor. :-)). En vooral die heb ik nog niet horen klagen ! Wat vindt zij het gezellig knus daarboven in het logeer- middagdutjesbed, samen met hare papa of minnaar, hoe dat nu eigenlijk zit daar ben ik nog niet helemaal uit. Want eigenlijk ziet ze mij toch ook wel een beetje graag en ik haar ook. 't Is zo een liefje en ze was zo oorverdovend blij die eerste nacht. Oorverdovend ? Letterlijk man, heeft die een vergroting van vermogen in decibels. Behalve dat ik me rot schrok deed het zelfs een beetje pijn. Zonder zwansen (wat een mooi woord eigenlijk), het was écht een luide galm en had in de verste verte niets meer met miauwen te maken. Gelukkig schakelde ze naderhand over op snoezig, poezelig gesnor van genegenheid en liefde.

Maar dat Senhorke dus. Hopelijk tref ik hier morgenvroeg na een verkwikkende nachtrust een dartele jonge hinde aan. Goede morgen bambi :-))) !