jun 19, 2009

fruitsla & Pink lemonade !

Behalve 's morgens een boke met pinda- of andere kaas wordt er hier vooral fruitsla verzet. Galia, ananas, banaan, mango, nectarine, ... alles wordt in mootjes gehakt en zakt terstond de slokdarm door. De pitten, stenen en ander voortplantend materiaal gaan een potje in, in de hoop dat er binnen onafzienbare tijd een nakomeling de kop opsteekt. Af en toe lukt dat, maar wegens een disfunctionele huis- tuin- en keukenorganisatie is het telkens gissen om wat daar nu precies het bijna eindige voor het nieuw geschonken leven inruilt.

Water wordt hier uiteraard ook met liters verzet en als 'k 't niet vergeet 2 glazen appelsap. Maar af en toe trakteer ik mijzelf op een heerlijk  glas ijskoude Pink Lemonade ! Of twee. Of meer.

Er bestaan hier wel roze limonades maar dé échte heb ik hier nog nooit gezien, ook niet in België. Zonde want het is een echte lekkere dorstlesser. Ik ontdekte het drankje bijna twintig jaar geleden in Palm Springs (CA-USA) en de smaak was meteen raak ! Meermaals heb ik liters (nu ja centiliters) laten invoeren door Amerika-reizende-familieleden. Elk flesje koesterde ik dan tot er een mooie hete dag aanbrak in het halfhoge noorden. Pff! Dat was soms wachten joeng, maar het loonde. Niks zo zalig dán als een slokje ijskoude PINK LEMONADE.

Het zal u niet verbazen dat ik onlangs dan ook mijn voorraad heb ingeslagen. Dit keer wel op een efficiënte manier: poeder. Pink lemonade poeder ! Hoera voor de uitvinder maar zou het eens geen tijd worden om het spul ook in Europa te introduceren ? Hoewel... dat zou misschien de pret bederven. Ne mens is toch iets raar hé.

13:45 Gepost door a rainha in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, fruitsla, palm springs, ca, pink lemonade |  Facebook |

mei 14, 2009

Bringing it...from Mexico

 

Enkele dagen geleden in Portugal en nu het eerste geval van de Mexicaanse griep in België.

Dat er in California vaak meer Spaans dan Engels gesproken wordt, is vooral te danken aan de grote aanwezigheid van de, al dan niet legale, Mexicanen. Toen we onderweg in het stadje Delano onze voorraad water om de death valley te overleven, opsloegen waanden we ons in het Midden-Amerikaanse land. Aparte en sfeervolle belevenis. Ook opmerkelijk goedkoper en je kon er fish taco's eten voor een prikje. De hygiëne leek er op het eerste zicht iets minder nauw genomen, maar voor één keer dacht ik eens niet te flauw te doen en gewoon te genieten van het lekkere maaltje in een bijzonder sfeertje... Het had anders kunnen aflopen. Maar de incubatietijd zal wel verstreken zijn zeker. Dus wij pleiten onschuldig. 

apr 11, 2009

jj cale in Petaluma (California) deel I

PETALUMA kopie

Inmiddels 10 dagen later:

1 april, mystic theatre Petaluma CA.

De vorige avond tijdens onze prospectie bestellen we  een budweiser in het theatercafé. Prompt tot de orde geroepen door één van de meestal vlotte californiërs. "Belgians ? Budweiser ? Hahaha !! I drink Stella but you should try the Californian Great White." Hij vraagt de barman, die net in zwaar gesprek was over de 'tomorrow night show' om ons te laten proeven.

Het smaakt en de volgende namiddag plaatsen we ons, met een CGW in de aanslag, aan een tafeltje op het terras van het café, tevens de inkom van de zaal. Er zit daar nog een koppel, oudere knarren en al snel blijkt dat zij daar niet toevallig hebben plaatsgenomen. Fans !!

We zitten daar goed aan het tweede tafeltje op rij. Straks om 7:30 PM zullen ze hier in dit authentieke zaaltje de deuren openzwieren. Spannend !

'Sold out' wordt geafficheerd maar er worden op het terras nog tickets doorverkocht. Niet aan ons, wij waren reeds enkele weken de blije eigenaars van een onlinekaartje.

Rond zes uur stroomt het volk toe, worden de tafeltjes vewijderd en zetten we ons rustig in het rijtje aan de ingang. "Eerst is eerst" vertelt een man ons, "Je gaat binnen, neemt plaats op één van de stoeltjes en die plaats blijft van jou." Er worden anecdotes verteld over de weinige voorgangers van deze show, ook die van de jaren '70.

Als ons ticketje is gecontroleerd, stappen we rustig mee naar binnen. De eerste rij is op een paar plaatsjes na nog vrij ! Rechts van ons een koppel dat verbaasd (wow!) reageert als blijkt dat wíj nog verder reisden dan hen om hém te zien. Ook zij namen het vliegtuig, maar het betrof 'slechts' een binnenlandse vlucht. Links van ons een wel héél erg enthousiaste, hyperkinetische Londenaar en zijn lady Jules of Jools. Aardige kerel, jammer dat we geen mailadressen uitwisselden.

Danny Click mag het voorprogramma verzorgen. De overigens best aardige muzikant, singer/songwriter weet dat we daar niet op hem zitten wachten en verontschuldigt zich soms bijna. Zijn violiste mag nadien nog even mee het podium op met de reeds door Click volop bewierookte beoefenaar van de 'Tulsasound'.

En dan is het zover. Er stroomt wat volk op het podium, er klinken geluidjes. De sound wordt dus gecheckt en onder de checkers bevindt zich reeds onopvallend, de man met het inmiddels diep gegroefd gezicht met opvallend uitgesproken jukbeentjes, maar het figuur van een twintiger. Een beetje geroezemoes en reeds een zacht applausje maar JJ krijgt alsnog een wervelende aankondiging:

'... They call him the breeze... !!!"

"Holy Cow !!"                            

Die Amerikanen toch.

 

Wordt vervolgd.