apr 18, 2011

De kloof, de rots en de dode tak

 

kloof,rots,alentejo,val,hoogtevrees,bathofobie,acrofobie

In een fractie van een seconde maak ik nog de bedenking dat die tak er zo wel zal uitzien zoals hij er uitziet omdat veel voorgangers hem reeds van zijn zijtakjes en blaadjes hebben ontdaan tijdens hún afdaling van de rotsformatie. Nog heel even denk ik ook nog dat ik toch niet zo dom zal zijn mij aan een dode tak over te geven.

Helaas. Ik viel. Maar om de één of andere reden niet te pletter. Tevens brak ik enig ledemaat noch nek. Ja, wel nog heel even het hoofd over hoe stoem ik wel geweest was. 

Gelukkig was daar daar mijn fabelachtig evenwichtsgevoel (ook nooit gedonderd tijdens het schaatsen, wel vaak bijna) en een beetje geluk zeker. Ik viel achterover en schoof net niet te ver.

Ok, ik bevond me op het moment vd gebeurtenis niet op een spectaculaire hoogte, het was een ingeschat risico, de inschatting van iemand met acrofobie (hoogtevrees) of bathofobie (vrees voor diepten). Ik kwam er van af met wat pijntjes aan de rechterkant en trilde nog een poosje na. Althans dat probeerde ik want O Senhor wou alweer vooruit met de geit. We gingen vooruit, door bergje en dalletje. Een prachtig nog minimaal ontdekt stukje natuur op nog geen uurtje rijden van hieruit maar be careful. 'Zona de acidentes' zoals ze het hier zo fijntjes en plastisch uitdrukken.